DEĞERLERİN DERECE DÜZENİ 6
17/1/2008 • Kategori: Kitap
Putlaştırılan Faiz Yasağı ve Başörtüsünden Önce “Sağlam Din Budur”
(Değerlerin Derece Düzeni VI)
Kur’ân’ın sayı saymayı bilen bir okuru bile, genel üslubundan, dini diğer esaslar arasında salât ve zekâtı ayırdığını anlamakta gecikmez. Çünkü Kur’ân, oruç ve haccı, sadece birkaç kez anarken salat ve zekatı yüze yakın yerde ve çoğu zamanda birlikte zikretmektedir.
Bu konuda, Kur’ân üslubunda, göze çarpan en önemli husus, herhalde bu iki esasın tarihsel kıdeminin altının çizilmiş olmasıdır.
Kur’ân, İsrailoğullarından salât ve zekât üzerine misak alındığına, (Mâide 5/12) İsmail oğullarına da salât ve zekâtın emredildiğine (Meryem 19/55) işaret eder.
Bu konuda kayda değer önemli bir işaret ise, Baba İbrahim’le ilgili bir bölümdedir. Burada da, din, millet, İslam ve dini tanıklık bağlamında vurgulanan esaslar salat ve zekat olmuştur. (Hacc 22/78)
Kur’ân, bu iki esasın, mesaj ve öğretileri nesli tarafından sürdürülmeyen Lut ve Salih gibi diğer peygamberlere de hidayet ve rehberlik vasıtaları olduğunu beyan etmiştir. (Enbiyâ 21/73)
Bunlardan çok daha önemli bir husus ise, Kur’ân’da, velayeti hak etmenin (Mâide 5/55) ve dini hayatı güvence altına almanın (Hacc 22/41) yolunun salât ve zekâttan geçtiğinin belirtilmesidir.
Ayrıca Kur’ân, bu iki esası istemeyerek uygulamanın nifaka delalet edeceğini, (Nisâ 4/142, Ahzâb 33/19) münafıkların salâta karşı üşengeç, vermeye karşı da cimri olacaklarını (Tevbe 9/54) ifade etmiştir.
İsyankârın inananlar katında güvene kavuşması ve putperestin Allah katında bağışlanması da ancak bu iki esasla mümkündür.
Nitekim Kur’ân, evrensel din ailesindeki kardeşlik umdesine temas ettiği bir bölümde, bu tür bir tövbenin tahakkuku için salât ve zekâtın gerekli olduğunu tasrih etmiştir. (Tevbe 9/5-11)
Bütün bunlardan daha önemli bir husus ise, uhrevi kurtuluşun bu iki esasa bağlanmış olmasıdır. (Mü’minûn 23/1-4) Nitekim Kur’ân, şakîlerin yaşamakla-ölmek arasında bir durumda büyük ateşte kalacaklarını, oradan sadece “tezekkî” edenlerin ve “salât” edenlerin kurtulacaklarını beyan etmektedir. (A’lâ 87/14-15)
Bu iki esasın din ve kullukla münasebetini zirveye taşıyan ayet ise her hâlde şudur:
“Oysa, başkasıyla değil, sadece; dini O'na özgüleyip -kendi doğruları olarak- Allah'a kulluk etmeleri; salâtı uygulamaları ve zekâtı vermeleri ile emrolunmuşlardı. Sağlam din de budur.” (Beyyine 98/5)
Peki, bütün peygamberlerin tebliği olan, dini ayakta tutacak olan, insanları dinde kardeşler yapan salât ve zekâttan tam olarak neler anlaşılmalıdır?
Bu iki esasın anlamları, kapsamları, sınırları, kolaylaştırılmışlıkları ve bu nedenle de bütün mükellefler için gerekli görüldükleri hususlarıyla devam edeceğiz.
Devam edecek
Ahmet BAYDAR
Kalıcı Bağlantı Yorum (1) Yorum yaz!
« Önceki :: Sonraki »