çam dalýnda konaklama / alýntýlar dünyasý

ANNE BABA BÝZ SUÇLUYUZ!

5/11/2009 • Kategori: Kuran

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

SEYYÝD KUTUB'DAN ÖÐÜT

19/10/2009 • Kategori: Kuran

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

KUR'AN'A ABDESTSÝZ DOKUNMAK!

16/10/2009 • Kategori: Kuran

Bilmez ki Sorsun; Sormaz ki Bilsin!

Bugünkü yazýmýzý, cevabý herkesi ilgilendiren bir “soruya” ayýrdýk. Hayýr hayýr, bu bir “soru deðil, bu bir “sorun!” Hem de çok ciddi ve adý: “Dini anlama sorunu.” Bu sorun, kimi zaman ortaya birden fazla “din” çýkarýyor ve insanlar “hangi dine” inanacaðýný þaþýrýyor. (Siz ‘yanýlmaz’ atalarýný pazarlayanlarýn dinine deðil, kaynaðý Kur’an olan Allah’ýn dinine inanýn.) Kimi zaman, Allah’ýn kitabýnda yazmayan, Peygamber’in sünnetinde yer almayan “farzlar, haramlar” çýkarýyor.

Düþünebiliyor musunuz; bu nevzuhur farzlardan Hz. Peygamber’in haberi yok! Bizim akýldanelerimizin bildiði bir “farz” düþünün ki, sahabe bilmiyor? Bir “farz” düþünün ki, müctehid imamlarýn bu -sözümona- “farzdan” haberi yok! Güldünüz deðil mi? Hayýr, kimse gülmesin; çünkü kendisi gülünç durumda olanlarýn baþkalarýna gülme hakký yoktur ve þu an kendini çok dindar sananlarýn dinleriyle ilgisi hurafe düzeyinde, bilgisi ise efsane niteliðindedir. Ýnsanlar ibadetleri âdetleþtirince âdetleri de ibadetleþtirdiler.

Bu satýrlarý sert bulmayýn lütfen; imamlarýn birçoðuna göre “mukallid”in tarifi þudur: “Amellerini delilleriyle birlikte bilip, o delilleri deðerlendirmede mezhep imamýnýn ictihadýný benimseyen kimse.” Söyler misiniz? Bu durumda kendini Hanefi sananlarýn kaçta kaçý Hanefi’dir? Kaçta kaçý Þafii’dir? Býrakýn avamý, “hocam” denilenlerin kaçta kaçý “mezheplidir?” Utanmadan yýllar yýlý “mezhepsizlik edebiyatý” yapan ‘mezhepçiler’, duygularýný, paralarýný sömürerek sýrtýndan geçindikleri Müslümanlara kinden, nefretten, cehaletten baþka ne verdiler? Tezgâhýnda mezhep satarak geçinen bu tiplerden oluþan bir cemaat, radyodan ‘düz’ kadýn sesine ‘haram’ diyen sözümona ilmihaller tezgâhlarken, dansöz pazarlayan TV istasyonuna sahip olmanýn fetvasýný bulmakta hiç de zorlanmadý. Bu tiplerden kaçýný tanýdýmsa, hepsi de þarlatandý. Ayak üstü “sübhaneke”nin anlamýný sorsanýz “kem-küm”den baþka cevap alamazdýnýz. Ama dillerinin keskin yanýný koca koca alimlerin enselerinden bir türlü çekmezlerdi. Mevdudi gibi, Seyyid Kutup gibi, nerede imanýnýn bedelini ödemiþ bir alim var, onun etini yiyerek semirmeyi beslenme alýþkanlýðý haline getirmiþtiler. Haddini bilmeyen neyi bilir ki?

Bu þarlatanlar, yüreklerinde çamur, sývayacak alim yüzü aradýlar. Ve koca bir toplumu kelimenin tam anlamýyla “mezhepsizleþtirdiler.” Ey Hanefiler! Ebu Hanife’ye göre siz Hanefi falan deðilsiniz, sizin mezhebiniz falan yok! “Mezhepçilik” yapan þarlatanlar sizi dolmuþa bindiriyor. Avamýn mezhebi müftüsünün mezhebidir, demiþler. Haydi “doðrudur” diyelim; fakat kaçta kaçýnýzýn “fetva makamý” (müftüsü) var? Ýçtihat kapýsýnýn meccane bekçileri hâlâ neyin edebiyatýný yapýyorlar? Cahili cühelasýyla milletin tümü müctehid oldu. Üç beþ yetkin alime tahammül edemeyen tulumbacý takýmýnýn gözü aydýn; Hayreddin Karaman Hoca gibi bir ikisinin tepesine iftira küfelerini boca etmek için hazýr beklerlerken, sayelerinde milyonlarca müctehide kavuþtuk. Herkes her gün kendi yaptýklarýna kýlýf bulmak için onlarca ictihat yapýyor, ahkâm kesiyor, fetva veriyor. Okumak mý, öðrenmek mi, bilmek mi, bilenden sormak mý? Hak getire. “Bilmez ki sorsun, sormaz ki bilsin” diyenin hesabý.

"Kur’an okurken abdest almak farzdýr” öyle mi?!

Bir okuyucumuz, 18 Temmuz 2000 tarihli Zaman Gazetesi'ndeki bir köþe yazýsýndan alýntý yaparak soruyor: “Kur’an okurken abdest almak, gerçekten de bu yazarýn dediði gibi farz mýdýr?” Önce mezkur yazýdan ilgili pasajý alalým:

“Hazret-i Kur’an’ý eline alan herkesin abdestli olmasý farzdýr. Abdestsiz Kur’an ele alýnamaz. Ancak dini kitaplar için böyle bir mecburiyet yoktur. Dini kitaplarýn sadece içinde bulunan ayetlere elle dokunmak için abdestli olmak gerekir. Ayetten boþ olan yerlere, yazýlara abdestsiz dokunulabilir, okunabilir. Kur’an’la dini kitap arasýnda böyle bir ince fark vardýr. Kur’an-ý Kerim’in ayetten boþ olan kýsýmlarý da ayet hükmündedir. Bu yüzden dikiþli kabýna bile abdestsiz dokunulamaz. Abdestsiz kimseler bir mendil veya temiz bezle tutup bir yerlere koyarlar. Abdestsiz ele alamazlar.”

Allah Allah! “Ýnce fark”ý da öðrenmiþ olduk. Hele “dikiþli kabýna bile dokunulamaz” cümlesi karþýsýnda bitmemek mümkün mü?

Ben bu zamana kadar ne Kur’an’dan, ne Rasulullah’tan, ne sahabeden ve ne de müctehid imamlardan Kur’an okurken abdestin farz olduðuna dair ‘sahih’ bir þey okumadým, duymadým. Bir þeye “farzdýr” demek, helâl ve haram koyma yetkisine girer. Helâl ve haram koyma yetkisinin ise kime verildiði bellidir. Burada “farz olduðu” söylenen bir hüküm olduðuna göre, o hükmü farz kýlan delili muhkem ve mütevatir nasslarda bulmamýz gerekir. Kur’an’da abdestin sadece namaz için emredildiðini görüyoruz. Bu konuda, çok yaygýn bir yanlýþ anlamaya alet edilen bir ayet vardýr: “Ona temiz olanlardan baþkasý dokunamaz.” (56.79) Birazcýk Arapçadan, ilimden, Kur’an’dan, tefsirden nasibi olan kimsenin bu ayetteki “o” zamirinin bir önceki ayetteki “gizli kitab”a gittiðini bilir, bir. Bu ayet Mekke’de, Abdest’in geçtiði tek Kur’an ayeti (5.6) ise Medine’de inmiþtir, iki. Ayetteki “dokunmasýn” þeklinde yanlýþ algýlanan “la yemessuhu” ibaresi “inþai” deðil “ihbari”dir ve “dokunamaz” demektir; oysa ki Kur’an’a münkiri de müþriki de dokunur, üç...

Bilgime güvenmeyip, “Kur'an okumak için abdest farzdýr” diyen sahih bir hadis, bir imam, bir alim var mýdýr diye Mektebetu’l-Elfiyye’den 400.000 hadisi, bazýlarý Mebsut gibi 30 cildi bulan 1000’e yakýn kitabý, tüm mezheplerin 40’ý aþkýn kaynaklarýný taradým, böyle bir þey bulamadým. En iyisi, bu konularda en katý davrandýðýný bildiðimiz Süyuti’nin “Kur’an okumanýn âdabý” baþlýðýnda yazdýklarýný aynen tercüme etmek:

“Kur’an okuma sýrasýnda abdest almak müstehaptýr; çünkü tilavet zikirden efdaldir ve Peygamber (sav) temizlenmeksizin zikretmeyi hoþ karþýlamazdý. Ýmamu’l-Harameyn dedi ki: “Abdestsiz Kur’an okumak mekruh deðildir, çünkü Peygamber abdestsiz okuyordu. el-Mühezzeb Þerhi’nde ise: Eðer kiþi Kur’an okurken yellenme ihtiyacý hissetse, yellenme sýrasýnda harfleri doðru telâffuz edemeyeceði ihtimaline karþý okumayý durdurur.” (el-itkan, 1/295)

Buraya, baþta Hanefiler olmak üzere, tüm mezhep ve meþreplerin temel referanslarýndan sayfalarca alýntý yapar, tercüme ederim. Fakat yerim yok, vaktim yok, keyfim yok; lüzum da yok. Tüketenler de, üretenler de hep olacak. Böyle baþa böyle tarak. Biraz da insanýmýz ciddi ve uyanýk olsun; bitli baklanýn kör alýcýsý olmasýn.

Þafii’dir, Hanefi’dir meselesi deðil bu! Allah’ýn emretmediði bir þeyi emretmek, farz kýlmaktýr ki, bunun vahameti “Kur’an okurken abdest almanýn hükmü nedir?” sorusundan çok daha derindir ve problem dinin temelleriyle ilgilidir. Þakasý var mý bu iþin? Biri kalkýp da “Þu farzdýr?” diyorsa, dinini donundan birazcýk fazla ciddiye alan bir Müslümanýn, “Nerede, hangi delille?” diye sormasý “farz olur.” Çünkü, o ünlü usul kuralý gereðince “farzý” bilmek farz olduðu gibi, farz olmayaný farz bilmek de “haram” olur. Eðer o kiþi üçüncü, beþinci sýnýf ilmihalleri getirip de önünüze koyuyorsa, bu kez sizin “Ýlmihal yazarlarýnýn farz koyma yetkisi olduðunu bilmiyordum” demeniz “farz” olur. Kaldý ki bunlar arasýnda “Tevrat’ý abdestli okumak farzdýr” diyenini bile gördüm ben.

Bir þeye “farz” demek, “haram” demek ciddi bir iþtir; Allah’a atfen verilmiþ bir hükümdür, kimse keyfi olarak “farz” ve “haram” ilan edemez. Ne demiþtik bir yazýmýzda: Cahiller dinden ýskonto yaparlar, ham sofularsa dine zam yaparlar; bu ikisi de birdir.

Siz siz olun, etrafýnýzda ahkâm kesenlere Kur’an’ýn öðrettiði gibi sorun:

“Kul hâtû burhanekum in kuntum sadýkîn: De ki: Hadi getirin delilinizi, eðer doðru söylüyorsanýz?”

Mustafa ÝSLAMOÐLU
Akit Gazetesi

Kalýcý Baðlantý Yorum (3) Yorum yaz!

ÝNSANIN ÜÇ TANRISI

6/5/2009 • Kategori: Kuran

Ýnsanýn Üç Tanrýsý

Hýristiyanlarýn Tanrýyý üçlemesine haklý olarak þirk diyen “Müslüman”(!) çoðunluðun kaç tanrýsý vardýr ?

“La ilahe illallah” demekle tevhide yönelmiþ olur muyuz ?

Bu yazýda, insanýn üç gizli tanrýsýna deðineceðiz.

“Tanrý” veya “Ýlah” deyince, gökyüzünde oturan, kýzan, öfkelenen, sevinen, darýlan, ara sýra insanlara vahyedip sonra istirahate çekilen “insanýmsý” vasýflarla donanmýþ bir “þey”i tasavvur edenler için zor bir konu bu…

Çünkü, kendilerinin bilerek veya bilmeyerek “kulluk” ettikleri ve yukarýdaki tanýma hiç uymayan üç gizli tanrýdan bahsedeceðiz.

Sonra, þirk ve müþriklik denildiðinde “heykellerin” önünde tapýnmayý anlayanlar için de zor bir konu. Çünkü, O yüce Yaratýcýnýn var kýldýðý hiçbir insan durduk yere bir taþ parçasýna tapacak kadar “salak” deðildir. Müþrikler, baþka bir gezegenin “zeka özürlü” varlýklarý olmadýklarýna göre, apaçýk gerçeði görmezden gelmelerine sebep teþkil eden þey, heykellerin sanatsal yapýlarýndan baþka bir þey olmalýdýr.

Bu yazýda bir çok insanýn kendisine sormaktan bile korktuðu þu soruya da cevap arayacaðýz: Ýnsan, Allah’a inanýp birlese Allah’a ne fayda, bunu yapmasa Allah’a ne zarar var ? Tanrýyý birlemenin, tevhidin kime ne faydasý var ?

Varlýk alemine karþý, 5 N 1K (Kim, nerede, ne zaman, ne ile, nasýl, neden) sorularýný sorduðunuzda istisnasýz olarak þu cevapla karþýlaþýrsýnýz.

Hiçbir þey sebepsiz / boþ yere yaratýlmýþ deðildir.

Allah’ýn yaratýþýnda her þey bir sebebe, bir hikmete dayanýr. Her sebep, bir sonuca götürür, ve her sonuç, baþka bir sonucun sebebidir.

Sebep-sonuç deveraný, her iþe oluþa iþlenmiþ bir kural, bir kaide, bir kanun, bir sünnettir.

Çünkü, O her þeyi bilen, her þeyden haberdar Yaratýcý’nýn hiçbir yaratýþý “boþu boþuna / öylesine” hedefsiz, gayesiz olamaz. O, her þeye kadir ve her þeyden aþkýndýr.

Bu gün “sebepsiz” gördüðümüz / zannettiðimiz bir þey, aslýnda o þeyin sebepsiz olduðuna deðil, bizim o þey hususunda cahil olduðumuza delalet eder.

Hiçbir yaratýþý “boþu boþuna” olmayan Rabbin “istekleri” boþu boþuna olur mu ?

Kuran, Rabbin her talebinin “gerekçeleri” ile doludur. O, herhangi bir beþer gibi deðildir. Her bir isteðinin gerekçesini açýklayarak nankör ve kibirli insan “gibi” olmadýðýný ortaya koyar.

Her emrinin ve her yarattýðýnýn bir hikmeti, gerekçesi olan Rabbin, yalnýz kendisine iman edilmesini istemesindeki hikmet nedir ?

Acaba O, bunu “sýrf kendisi” için mi istemektedir, yahut bazý laf cambazlarýnýn dediði gibi O, vaziyeti buna göre yaratmýþ, insana da sadece O’na iman etmekten baþka bir seçenek býrakmamýþ mýdýr ?

Ýnsanlarýn bir kýsmýnýn, Allah’ýn isimleri arasýnda “El-Müstaðni” / “Hiçbir þeye muhtaç olmayan, yaratýlmýþlarýn her hal ve derecesinden uzak” ismini saymakla ve böyle bir Rabbe inandýðýný beyan etmekle birlikte, açýktan ikrar etsin veya etmesin bazý þeylerin “sýrf Allah böyle istediði için” emredilmiþ veya yaratýlmýþ olmasýna inanmasý ne yaman bir çeliþkidir!

Her ihtiyaç ve “acz / yoksunluk”dan münezzeh, uzak olan Rabbin, bazý þeyleri sýrf kendisi için istemiþ olmasý ne gariptir !

“Falanca iþi” sýrf Allah için yapýyoruz deyip, onun hikmetinden bihaber / ve hatta hikmetsizliðine inanan insanlarýn iddialarý ne garip, ne kötüdür !

“Ýþte böylece Ýbrahim’e göklerdeki ve yerdeki hükümranlýðý ve nizamý gösteriyorduk ki kesin ilme erenlerden olsun.” (Enam,75)

Yerlerin ve göklerin büyük mülkünü temaþa edenler, þu kesin ilme vakýf olacaklardýr ki, Rabbin her yaratýþý kendisi dýþýnda bir þeyin faydasýnadýr. Çünkü O, her türlü ihtiyaçtan münezzeh olandýr, Müstaðni’dir.

O’nun her yaratýþý, her olduruþu, her talebi, muhakkak ve muhakkak O’nun eþsiz Zat’ý dýþýnda bir þeye faydasý olmasý içindir.

O halde, Kuran’daki her buyruðu da, hedef alýnan faydasýna, maksadýna göre deðerlendirilmelidir.

Peki, sadece O’na inanmanýn, bir tek ilaha inanmanýn ne faydasý olabilir ?

Allah bunu neden istemektedir ?

Dini, “terimlere / kavramlara ” hapsetmiþ ezberci düþünce yapýmýzý bir tarafa býrakarak, terimlerin, kavramlarýn iþlevine bakacak olursak, Rabbi birlemenin / tevhidin aslýnda koþulsuz inanýlýp teslim olunan “kutsalý” birlemek olduðunu görürüz.

Kutsal, “Tanrý’dan / Tanrý’nýn Kut’undan olan”, tartýþýlmadan / sorgulanmadan kabul edilen þeydir.

Kutsal olan þey, insanýn düþünce sistemini ve iþlevini bloke eder. Kutsal’a inanç, sebeplere ve koþullara baðlanmadýðýndan insan algýsýnda “sorgulamaya” kapalýdýr. Buradan hareketle, adý / sýfatý / kaynaðý Tanrý olsun olmasýn, sorgulanmadan kabul edilen, sorgulamaya kapalý tutulan, tabu kýlýnan þeyin, kutsal, “dogma” olduðunu söyleyebiliriz.

Peki insan her hangi bir þeyi sorgulamaksýn “kutsal” / “tartýþýlmaz” kabul etmeli midir ?

Ortalama bilgi birikimine sahip herhangi bir insana “Kuþlar ne diye yaratýlmýþtýr, onlarý diðer canlýlardan ayýran en bariz özellik nedir” diye sorsanýz, “uçmasýdýr” yanýtýný alýrsýnýz. Bunun gibi balýklar yüzsün diye, arý bal yapsýn diye yaratýlmýþtýr.

Temsilen, uçmak kuþlarýn, yüzmek balýklarýn ayýrd edici vasfýdýr. Her canlý için bunun gibi yüzlerce vasýf sayabiliriz.

Peki insanýn ayýrd edici vasfý nedir ?

Kuþlarý uçsun, balýklarý yüzsün diye yaratmýþ olan O üstün Kudret sahibi Yaratýcý insaný ne için yaratmýþ olabilir ?

Tüm yaratýlmýþlar içinde insanýn ayýrd edici vasfý nedir ?

Alelade sohbetlerimizin övünç kelimesi, övünç cümlesidir “Eþrefi Mahlukat / yaratýlmýþlarýn en þereflisi” olmak…

Düþünen, irade sahibi varlýk olmak.

Kuþlarýn dizi dizi uçmasýný “salat / görev / anlaþmanýn, ahdin, yaratýþýn gereðini yerine getirme” olarak tanýmlayan Kuran’a göre insan için “düþünmek” de bir görev, bir din / yol, yordam olsa gerektir.

Onun için, “Soru sormak aklýn dindarlýðýdýr” diyor bir söyleyen…

Ne güzel söylüyor…

Uçsun diye yaratýlan kuþlarýn uçmamasý, yüzsün diye yaratýlan balýklarýn yüzmemesi ne menem bir þeyse, düþünsün, akletsin diye yaratýlan insanýn düþünmemesi de öyle garip / yaratýþa ters bir durumdur.

Peki insan nasýl olur da düþünmez ? Düþünmeyen insan mý olur ?

Bir þeyi sorgulamasýz kabul ile ona teslim olan, o þey hakkýnda düþünmemiþ, onu kutsal kabul etmiþtir.

Ýþte tevhit, sorgulamaksýzýn kabul edilen “kutsal”ý teke, tek kaynaða indirir.

Ýnsana der ki, “Ey insan, eðer birisinin sözünü sorgulamaksýzýn doðru kabul edip, ona itaat edeceksen O ancak, her þeyi bilen, her þeyden haberdar olan Allah olmalýdýr”

Kutsalý “tek”e indirip, Rabbin buyruðuna kulak verdiðinde ise þunu iþitir insan:

“Allah’ýn izni olmadýkça hiçbir benlik iman edemez. Allah, pisliði, aklýný kullanmayanlar üzerine býrakýr.” (Yunus,100)

Çünkü Allah insaný aklýný kullansýn diye yaratmýþtýr. “Tek”e inen Kutsal, onlarca, yüzlerce ayetinde insaný düþünmeye, tefekküre çaðýrýr…

Her emrinin sebebini açýklar, izah eder. Üstü kapalý konuþmaz, apaçýk bildirir. Kelamý, öðüt alýnmasý için kolaylaþtýrýr. (Bkz. Kamer, 17,22,32,40) Böyle yaparak, insanýn sebep ve sonuç süreçleri hakkýnda düþünme yeteneðini canlandýrýr, harekete geçirir, üzerine çöreklenmiþ “dogmacý kutsal”dan ibaret “batýlý” giderir. Akletmeme sonucunda insanýn üzerine yaðdýrýlan pislik, “yaðmur yüklü bulutlar”a benzetilen vahiy ile temizlenir. Bedeni diri ama ruhu ölü olan beþer (toprak), yeniden diriltilir. Kuran’ýn teþbihi / benzetmeli anlatýþýna göre, vahiy yaðmuru ile bereketlenmiþ, aklýný iþleten insanýn misali, yaðmuru bol ve her daim meyve veren bir bahçe gibidir.

Þu halde, tevhidin yani “kutsalý –Tek-e indirmenin” faydasý, insanýn aklýný ve vicdanýný hür bir biçimde iþletmesine engel olan, düþünce süreçlerini bloke eden “öteki ve sahte” tanrýlarýn bertaraf edilmesi, insanýn akýl ve vicdanýnýn özgürleþtirilmesidir.

“Allâh, (ortak koþanla tek Allah’a inananýn durumunu anlatmak için) þöyle bir misâl verdi: Birbiriyle çekiþen ortaklara baðlý olan bir adam (yani köle) ile yalnýz bir kiþiye baðlý olan bir adam. Þimdi bu ikisinin durumu bir olur mu? Hamd yalnýz Allah’a mahsustur, fakat çoklarý bilmiyorlar.” (Zümer,29)

Bir kimsenin aklýný, düþünme süreçlerini ve vicdanýný kýsým kýsým bloke edip iþlemez hale getiren birden fazla efendi, birden fazla sahte tanrý mý, yoksa yalnýz kendisine baðlanýlan ve insana aklýný ve vicdanýný iþletmesini emrederek onu “hür” kýlan, yaratýþýna / fýtratýna uygun davranmaya teþvik eden bir efendi, kudret ve ilim sahibi Yaratan mý ?

“Yaratan, yaratmayana benzer mi? Hiç düþünmüyor musunuz?” (Nahl,17)

“Hal böyleyken, yine de O’nu býrakýp, hiçbir þey yaratmayan, tersine kendileri yaratýlmýþ bulunan; ne kendilerinden bir darlýðý uzaklaþtýracak ne de kendilerine bir yarar saðlayacak güce sahip olmayan; ne ölüm üzerinde, ne hayat üzerinde, ne de ölümden sonra kalkýþ üzerinde herhangi bir etkisi bulunmayan birtakým düzmece tanrýlara kulluk ediyorlar.” (Furkan,3)

Kim bu düzmece, yaratamayan ve ne oluþta, ne yeniden diriliþte hiçbir söz hakký bulunmayan sahte tanrýlar ?

Heykeller mi ?

Sahi, onca insan, onca nesil sýrf “taþlara” olan sevgisinden mi tapýndý bunlara ?

Akýl ve idrak sahibi insaný taþ parçalarýna tapýnmaya, onlardan medet ummaya iten sebep nedir ?

Ýnsanlarýn çoðunun üç gizli tanrýsý vardýr. Bu üç tanrýnýn yoldan çýkarýþýndan sonra artýk tanrýcýklarýn ardý arkasý kesilmez… Taþlý veya taþsýz tapýnýþýn esirleridir bu üç sahte tanrýnýn kurbanlarý…

Bu üç tanrý, buyruklarý tartýþmasýz kabul edilen ve bu suretle “kutsal”ý, “Tanrý’nýn Kut’undan olaný” tayin eden, etkisi aþikar, adlarý gizli güç odaklarýdýr.

Ýnsan kendi baþýna iken bir baþka, “öteki” ile birlikteyken bir baþkadýr. Her benlik “Amerikayý yeniden keþfetmesin” diye, bir kolaylýk, bir nimet olarak sunulan “öteki”ne uyma ve davranýþý ötekine göre tanzim etme yeteneði / gerekliliði zaman zaman feci bir akýbete sebep teþkil edebilir.

Doðumumuzdan itibaren öðretici konumunda olan, bir çok hazýr davranýþ modellerini kopyaladýðýmýz “öteki”, bazen aþkýn bir nitelik kazanarak bizi kendisinin esiri edebilir.

Grup psikolojisi ve uyma davranýþý, üç alanda pek baskýndýr.

Hazýrdaki çoðunluk, gelmiþ geçmiþ çoðunluk ve otorite / lider…

Ýnsan aslýnda hazýrdaki çoðunluða uymakla, hazýrdaki çoðunluðun uyduðu gelmiþ geçmiþ çoðunluða yani atalara ve yine hazýrdaki çoðunluðun uyduðu otoriteye / lidere uymuþ olur.

Eðer bu uyma yerini teslimiyete býrakýrsa, kendisine uyulan þeyin buyruðu tartýþmasýz ve mutlak doðru (kutsal) kabul edilirse, artýk bu sosyo psikolojik süreç bir din ve bu sürecin ürettiði uyum “kulluk” halini alýr.

“(Yahudiler) Allah’ý býrakýp, hahamlarýný; (Hýristiyanlar ise) rahiplerini ve Meryem oðlu Mesih’i rab edindiler. Oysa, bunlar da ancak, bir olan Allah’a ibadet etmekle emrolunmuþlardýr. O’ndan baþka hiçbir ilâh yoktur. O, onlarýn ortak koþtuklarý her þeyden uzaktýr.” (Tevbe,31)

Bu ayette açýkça belirtildiði üzere, Yahudiler hamamlarýný, Hýristiyanlar rahiplerini rab / tanrý edinmiþtir. Hiç birimiz, Yahudileri hahamlarýnýn önünde, Hýristiyanlarý da rahiplerinin önünde sanki onlar bir tanrý imiþ gibi tapýndýklarýný görmediðimize göre, ya Kuran’ýn “tanrý” tanýmýnda ya bizim “tanrý” anlayýþýmýzda bir problem var.

Yahudilerin ve Hýristiyanlarýn din adamlarý ile olan münasebetlerinin “tanrý-kul” iliþkisi olarak nitelendirilmesinin sebebi, onlarýn din adamlarýnýn her buyruðunu tanrý buyruðu gibi kabul ederek, sorgulamaya kapalý tutmalarý, onlarýn helal dediðine helal, haram dediðine haram demeleridir. Kuran, insanýn bu tutumunu “kulluk” olarak tanýmlamakta, bu eylemle buyruðu tartýþýlmaz olarak kabul edilen güçleri de “tanrý” olarak tanýmlamaktadýr. Elbette ki sahte tanrýlar…

“Yüzlerinin ateþte bir yandan bir yana döndürüleceði gün, “Keþke Allah’a ve Resûl’e itaat edeydik” diyecekler. Yine þöyle diyecekler: “Ey Rabbimiz! Biz önderlerimize ve büyüklerimize itaat ettik de bizi yoldan saptýrdýlar. Ey Rabbimiz! Onlara iki kat azap ver ve onlarý büyük bir lânete uðrat.” (Ahzab,66-68)

O topluluklar için din adamlarý, dinsel düþünüþ sürecinde “otorite”yi temsil etmektedir.

“Otorite” tanrýsýnýn meþruiyetini kazanmasýnda grup psikolojisinin çok büyük etkisi vardýr. Güç, insanlara daima cazip gelmiþtir ve insanlar güçlünün yanýnda yer alma eðilimindedir. Otorite’nin sahasý “din” ise, baðlýlýk genellikle “güce” deðil, bilgi ve korkuya dayalýdýr. Ýnsan, kendisinden daha çok bilenin bilgisinden istifade etmeye meðillidir. Sosyal psikologlar, grubun “uzmana / otoriteye” uyumunu yýllardan beri çeþitli deneylerle incelemiþ ve uzmana / otoriteye uyma eðiliminin insanýn akýl ve vicdan dengesini ne boyutlarda alt üst ettiði deneysel olarak da kanýtlanmýþtýr. (Bkz. Milgram Deneyi)

Otorite sahip olduðu bilgiyi, inanç unsuru olarak tanýmlar ve birey bu veriyi “kutsal” kabul ederse, otoriteye, otoritenin buyruðuna itaat bir nevi “ibadet / kulluk” halini alýr. Onun için Kuran, bu olguyu “Rab edinme” olarak tanýmlamýþtýr. Bu halde otoritenin buyruðunun dýþýna çýkmak, “dinsel” bir korku sebebi teþkil eder. Korku, bir zaman sonra tabuya dönüþür.

Ýnsanýn davranýþýna yön veren diðer bir etken ise, “çoðunluk”tur Gruba uyma eðilimi de insanýn düþünme süreçlerini bloke edebilmektedir.

Çoðunluðu iki kategoride ele alabiliriz: Hali hazýrdaki çoðunluk, geçmiþte kalmýþ çoðunluk / Atalar…

Kuran, “mistik” bir yapýsý bulunduðu için “çoðunluða” uyma meselesinde aðýrlýðý “Atalar’a uyma” davranýþýna vermiþ, bu eðilimi çetin bir biçimde eleþtirmiþtir.

Ýþte misaller…

“Onlara, “Allah’ýn indirdiðine uyun” dendiðinde: “Hayýr! Biz, atalarýmýzý üzerinde bulduðumuz þeye uyarýz.” derler. Peki, atalarý bir þeye akýl erdiremiyor, doðruya ve güzele ulaþamýyor idiyseler!…” (Bakara,170)

“Allahtan baþka þeylere ilahlýk yakýþtýrmaya þartlanmýþ olanlar, “Eðer Allah dileseydi Ondan baþkasýna ilahlýk yakýþtýrmazdýk; atalarýmýz da (öyle yapmazdý); ve (Onun izin verdiði) hiçbir þeyi de yasaklamazdýk” derler. Onlardan önce yaþamýþ olanlar da böyle yaparak hakikati yalanladýlar, ta ki azabýmýzý tadýncaya kadar! De ki: “Bize sunabileceðiniz (kesin) herhangi bir bilgiye sahip misiniz? Siz sadece (baþka insanlarýn) zanlarýna uyuyorsunuz ve kendiniz tahminde bulunmaktan baþka bir þey yapmýyorsunuz.” (Enam,148)

“Bir iðrençlik yaptýklarýnda þöyle derler: “Atalarýmýzý bu hal üzere bulmuþtuk. Yani Allah emretti bize bunu.” De ki: “Allah, edepsizliði/iðrençliði emretmez. Allah hakkýnda, bilmediðiniz þeyler mi söylüyorsunuz?” (Araf,28)

“Þunlarýn kulluk etmekte olduklarý þeyler yüzünden bir kuþku içine girme. Daha önce atalarýnýn kulluk ettikleri gibi kulluk ediyorlar, hepsi bu. Biz onlarýn da nasiplerini hiç eksiltmeden elbette vereceðiz.” (Hud,109)

“Mûsâ, onlara delillerimizi apaçýk olarak getirince onlar, “Bu, ancak uydurulmuþ bir sihirdir. Biz geçmiþ atalarýmýzýn zamanýnda böyle bir þeyin varlýðýný duymadýk” dediler.” (Kasas,36)

“Böylelerine, Allah’ýn indirdiðine uyun dendiðinde þu cevabý verirler: “Hayýr, biz atalarýmýzý üzerinde bulduðumuz þeye uyarýz.” Peki, þeytan onlarý, alevli ateþin azabýna çaðýrmýþ olsa da mý?” (Lokman,21)

“Onlara, Allah’ýn indirdiðine ve resule gelin dendiðinde þöyle derler: “Atalarýmýzý üzerinde bulduðumuz þey bize yeter.” Peki, atalarý hiçbir þey bilmiyor, doðru yolu bulamýyor idiyseler de mi?” (Maide,104)

“Bunlar, sizin ve atalarýnýzýn taktýðý isimlerden baþka þeyler deðildir. Onlar hakkýnda Allah bir kanýt indirmemiþtir. Onlar, sadece sanýya, bir de nefislerin hoþlandýðý þeylere uyuyorlar. Yemin olsun, onlara hidayet Rablerinden gelmiþtir.” (Necm,23)

“”Sen” dediler, “Ha böyle nasihat etmiþ, ha etmemiþsin, bize göre hepsi bir. Bizim tuttuðumuz yol, önceki atalarýmýzýn sürüp gelen âdetlerinden baþka bir þey deðildir. Biz bundan ötürü de cezalandýrýlacak deðiliz!” (Þuara, 136-138)

“O’nun yanýnda nelere kulluk ediyorsunuz? Sadece bir takým isimlere ki, adlarýný siz ve atalarýnýz koymuþtur. Onlar hakkýnda Allah, hiçbir kanýt indirmemiþtir. Hüküm yalnýz Allah’ýndýr. O, yalnýz ve yalnýz kendisine kulluk etmenizi emretti. Eskimez ve pörsümez din iþte budur. Ama insanlarýn çoklarý bilmiyorlar.” (Yusuf,40)

“Bilakis (þöyle) dediler: «Gerçek biz atalarýmýzý bir ümmet (bir din) üzerinde bulduk. Biz de hakikaten onlarýn izleri üstünden doðruya erdirilmiþleriz.” (Zuhruf,22)

“Ýþte böyle! Senden önce de hangi kente bir uyarýcý göndermiþsek oranýn servetle þýmarmýþ kodamanlarý mutlaka þöyle demiþlerdir: “Biz atalarýmýzý bir ümmet/bir din üzerinde bulduk; onlarýn eserlerine uyarak yol alacaðýz. Uyarýcý dedi: “Peki, ben size, atalarýnýzý üzerinde bulduðunuz þeyden daha iyi yol göstereni getirmiþ olsam da mý?” Dediler: “Doðrusu, biz seninle gönderilen þeyi tanýmýyoruz.” (Zuhruf,23-24)

“Sonra onlarýn dönüþleri doðrudan doðruya cehennemedir. Çünkü onlar, babalarýný sapýtmýþ kiþiler halinde bulmalarýna raðmen, kendileri de hâlâ onlarýn eserleri ardýnca koþturuyorlar.” (Saffat, 68-70)

Atalara uymak, insan için “doðru”ya uymak gibidir, güven verir. Bu düþünüþ, atalar olarak adlandýrdýðýmýz gelmiþ – geçmiþ çoðunluðun daha tecrübeli, daha bilgili olduðu hususundaki inanýþýn sonucudur.

Çoðunluk baþlý baþýna insaný yönlendirir. Grup içerisindeki insanlarýn, grubun genel eðilimine uyma davranýþý yaþam içerisinde insanlara bir çok faydalar sunmakla birlikte, insanlarýn düþünme yetilerini bloke edip, çoðunluðun eðilimi kutsal gibi algýlayarak “tartýþýlmaz” kýldýðýnda artýk faydadan çok zarar doðurur ve düþünmek, sorgulamak ve bu suretle gerçeði aramak için yaratýlmýþ “hür” bireyi “kul” eder.

Otoriteye, atalara ve çoðunluða körü körüne uymanýn mahþerdeki sonucunu anlatan þu sahne çok dramatiktir:

“Allah buyurdu: “Sizden önce gelip geçmiþ cin ve insan topluluklarýyla içiçe, girin bakalým ateþe.” Her ümmet girdiðinde, yoldaþýna lanet eder. Nihayet, hepsi orada bir araya gelince, sonrakiler öncekiler için þöyle derler: “Rabbimiz! Bizi bunlar saptýrdýlar. Ateþ azabýný bunlara bir kat daha fazla ver.” Allah buyurur: “Her biri için bir kat fazlasý var, fakat siz bilmezsiniz.” (Araf,38)

Burada, atalara, çoðunluða veya otoriteye uymuþ olmanýn hiçbir þekilde mazeret teþkil etmediðini görüyoruz. Neden mazeret teþkil etsin ki? Allah, onlarý bu þikayet edenlere göre hangi vasýfla üstün yaratmýþtýr ki ? Atalarýmýza, yahut þu toplumun çoðunluðuna bizden fazla akýl, bizden duru bir vicdan mý verildi ? Allah’ýn yaratmasýnda hiçbir fark var mý? O halde, onlara “kayýtsýz ve þartsýz” teslim olmak nasýl olur da bir mazeret teþkil eder ? Yoksa Allah, bize bu imkan ve yetenekleri vermekle “müsriflik” mi etmiþ ? Yoksa bizi yaratmasýnda bir eksiklik mi var ? Onun bize düþünecek bir akýl, görecek gözler, iþitecek kulaklar vermesi boþu boþuna mýdýr ?

Kuran, insanýn þifrelerini / eðilimlerini / kurallarýný öðretmektedir. Buna göre, insan için, kendisini aþkýn gördüðü ve aklýný ve vicdanýný birlikte iþletme sürecini sabote eden çoðunluk, atalar ve otorite birer rabdir. Kim bunlarýn buyruðuna sorgusuz sualsiz itaat ederek kendini teslim ederse, o hiçbir þeyin dengi gibi olamadýðý Yaratýcý’ya þirk / ortak koþmuþ olur. Aklý iþletmemek, insaný düþünebilmesi için her yetenekle donatan Rabbin yaratýþýna karþý bir baþkaldýrýdýr.

Bu saydýklarýmýz, kiþinin kendisinden aþkýn gördüðü güç kaynaklarýnýn rableþtirilmesi idi…

Bir de, insanýn kendisini aþkýn görerek kendisini rableþtirmesi vardýr ki, o da bir baþka yazýnýn konusu olsun…

Ali Aksoy – 08.04.2009

www.aliaksoy.net

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

BESMELE

28/10/2008 • Kategori: Kuran

Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!

DENÝZ NASIL YARILDI?

4/8/2008 • Kategori: Kuran

Deniz Nasýl Yarýldý?

Dikkat ederseniz, bunca gürültü arasýnda, mecbur kalmadýkça doðrudan gerilimli gündeme iliþkin yazmamaya çalýþýyorum. Yazarsam bile on yýl sonra da okunabilecek yazýlar çýkarmaya çalýþýyorum. Yazdýðým yazýlar daha çok M. Ýkbal’in tavsiyesi doðrultusunda “Ýslam’da dini düþüncenin yeniden inþasýna” yönelik…

Ortalýk kýsmi sükunete de kavuþmuþken, kendi mecramda akmama ve epeydir beklettiðim bir konuyu ele almama müsaade ediniz…

***

Yazýnýn baþlýðýný okuyunca, bir çok kiþi Hz. Musa zamanýnda Kýzýldeniz’in yarýlmasýný hatýrlamýþ ve “Bunu da inkar edecek” diye sanýrým hayýflanmýþtýr…

Yo, inkar etmeyeceðim.

“Benzerinin bugün de olmasý lazým” tefsir ilkemiz gereði nasýl olduðunu göstereceðim, hem de fotoðraflarýyla…

Zaten ben bu tür Kur’an kýssalarýný Ýsrailiyat etkisinden kurtarmaya, “Yaþayan Kur’an” espirisi çerçevesinde, tarih, hayat ve tabiat baðlamýnda yeniden ele almaya çalýþmaktayým.

Çünkü Kur’an her ne þeyden bahsediyorsa, bilin ki, aktörleri deðiþmek suretiyle bugün de oluyordur. Aksi halde Kur’an’ýn evrenselliðinden bahsedilemez.

Bu tür Kur’an kýssalarýný yaþandýðý tarihte bir kez olmuþ bitmiþ bir mucize olarak görenler, asýl Kur’an’ý tarihsel olarak anlamaktalar. Kur’an’ýn evrensel mesajýný olayýn geçtiði o zaman ile sýnýrlandýrmakta, o tarihe gömmekte ve o mekana hapsetmekteler. Zira Kur’an’dan evrensel mesajlar çýkarýlabilmemiz için ele aldýðý konularýn benzerlerinin bugün de oluyor/yaþýyor olmasý lazým.

Bu þu demektir; O çok bildiðimizi zannettiðiniz Kur’an’ý, yeniden okumamýz gerekiyor!

Bunu en çok da insanlarý “Kur’an’a” çaðýranlarýn yapmasý gerekiyor!

Bu anlamda mucizenin “olaðandýþý olan þey” deðil; “olmakta olan þey” olduðunu, bunun için tarihe, hayata ve tabiata bakmamýz gerektiðini yani kafamýzý kaldýrýp etrafa bakmamýz veya Kur’an’ýn tabiri ile “yol kenarlarýnda” duran kanýt ve kalýntýlara bakmamýz gerektiðini söyleyip durmaktayým.

***

Ýþte size fotoðraflarýyla baþka bir kanýt daha…

Güney Kore’nin Jindo adasýna gidiyoruz…

Aþaðýdaki haberi lütfen okuyun. Fotoðraflý olarak alýntýladým. Diðer fotoðraflarý internette bir çok haber sitesi veya gazeteden fotoðraflarýyla beraber okuyabilirsiniz.

Haber þöyle:

“Güney Kore'de bulunan Jindo adasý dünyanýn en þaþýrtýcý doðal olaylarýndan birisine tanýklýk ediyor. Denizde yaþanan Med-Cezir sýrasýnda deniz iki taraftan çekiliyor ve kara ortaya çýkýyor. Ortaya çýkan kara 2.8 kilometre uzunluðunda ve 40 metre eninde. Görüntü aynen Hazreti Musa zamanýnda Kýzýldeniz'in ortadan ikiye yarýlmasýný hatýrlatýyor. Med - Cezir zamanlarýnda adada artýk geleneksel olarak bir festival düzenleniyor. Güney Koreliler festivalde adeta adaya akýn ediyor. Milyonlarca insan denizin çekilmesiyle birlikte ortaya çýkan bu yoldan adaya yürümek için burada toplanýyor… Ancak Güney Koreliler bu olayýn med cezir olduðuna inanmýyorlar. Efsaneye göre Jindo Adasýnda yaþayan köylüler sýk sýk kaplanlarýn saldýrýlarýna uðruyorlardý. Günün birinde kaplanlar bütün köy ü kuþatýnca köyde yaþayanlar can havliyle adanýn komþusu olan Modo adasýna yüzdüler. Bu arada köyün en yaþlý kiþisi olan bir kadýn yüzme bilmediði için Modo Adasýna gidemedi. Sahile kadar yürüyen bu kadýn, adaya geçemeyeceðini anlayýnca Tanrý’ya dua etti. Duasý kabul olan bu kadýn için o gün denizden bu yol açýldý. Yüzme bilmeyen yaþlý kadýn bu yoldan yürüyerek karþý ad aya ulaþtý ve kaplanlardan kurtuldu. O günden bu yana bu efsane için adada toplanan Koreliler, ayný yolu yürüyerek geçerek Tanrý’ya dua ediyorlar…”

***

Görüldüðü gibi Güney Koreliler de, týpký Yahudiler gibi Tanrý’nýn gücünün ve mucizesinin “olmakta olanda/ doðal olanda” olduðunu kabule yanaþmýyorlar, çok ilginç!

Neden acaba?

Çünkü…

Doðal olunca herkese ait oluyor ve kendilerinin bir ayrýcalýðý kalmýyor. Oysa Tanrý’nýn hassaten örneðin Yahudilerin yanýnda olduðunu, onlarý kayýrdýðýný, onlara sýkýþtýklarýnda mucizeler gönderdiðini göstermeleri gerek! Kendilerinin diðer “sýradan” milletlerden ayrýcalýklý “Tanrý’nýn seçimleþ ýrký” olduklarýný kör gözlere ancak böyle kabul ettirebilirler. Bunun için, bu olayýn, tarihte eþi benzeri görülmemiþ bir “Tanrýsal mucize” olmasý gerek! Diðer milletler selde, tufanda, tsunamide, depremde, yanardað patlamalarýnda lavlar altýnda kalarak can pazarý yaþýyorken bunlarýn Tanrý’nýn özel muamelesi ile kurtarýlýyor olmasý gerek! Yoksa üstünlüklerini nasýl ispat edecekler?

Yahudilerin Hz. Musa üzerinden, Hristýyanlarýn Hz.Ýsa üzerinden ve hatta kimi Müslümanlarýn Hz. Muhammed üzerinden ürettikleri “mit” anlaþýlýyor olmalý…

Sýrf, bunlarýn nüfuz cüzdanýný taþýyor olmakla kurtulmuþluk vehmine kapýlma…

“Ateþ bize birkaç günden fazla dokunmaz” avuntusuyla geri kalan herkesi cehenneme doldurma ihtirasý…

Tanrý’ya sahip çýkma, Peygamberi tekeline alma, mucizeyi kendine hasretme ve bunlarla tarihte tutunma arzusu…

Yahudiler, Tanrý’ya sahip çýkma ve mucizeleri yalnýzca kendi soylarýna mahsus kýlmakla kalmamýþlar, peygamberliði de kendi tekellerine almýþlar. Hind kast sisteminden devþirdikleri dini oligarþik yapý ile bütün peygamberlerin ancak ve sadece kendi soylarýndan çýkabileceðine inanmýþlar. Adem’den itibaren dünya tarihini Tevrat’ta böyle yazmýþlar.

Baþtan sona kurgu…

(Benu-Ýsrail= Ýsrail’e (Yakup’a) nispet ederek bina etme, düzme, kurgulama, onun torunlarý olduðunu iddia etme cingözlüðü!!!)

Görüyorsunuz, “herkese ait olan” üzerinde tam bir simsarlýk ve baronluk tesis edilmiþ!

Halbuki ne diyor Kur’an;

“Cennet ne sizin kuruntularýnýzla, ne de önceki çaðlarda kitap verilenlerin kuruntularýyla kazanýlacak bir yer deðildir. Kim bir kötülük yaparsa cezasýný çeker ve Allah’tan baþka da ne bir yâr, ne de bir yardýmcý bulabilir” (Nisa; 4/123).

Yani: Cennet “Biz Müslümanlarýz, bizim dinimiz son hak dindir. Müslüman olmadýkça, bizim dinimize geçmedikçe cennete girmek mümkün deðildir. Her ne kadar günah iþlesek de Allah bu son dine mensup olduðumuz için bizi affeder. Allah bizi yakmaz” diyerek sizin kuruntularýnýzla, “Biz Allah’ýn seçilmiþ halkýyýz. Bütün peygamberler bizden çýkmýþ. Asýl hak din ve hak kitap bizimkisi. Cehennem bize sayýlý gönlerden baþka dokunmaz” diyen Yahudilerin kuruntularýyla, “Ýsa hepimiz için kendini feda etmiþ. O’nun kilisesine girmedikçe, vaftiz olup temizlenmedikçe kimse cennete giremez” diyen Hristýyanlarýn kuruntularýyla kazanýlacak bir yer deðildir!

Yani: “Allah’ýn hakkýný teslim eden” (Müslüman) derken Araplar, Türkler veya Farslar, “Allah’a kulak veren” (Ýsmail) derken Arap soyu, “Tanrý ile yürüyen” (Ýsrail) derken Ýbrani soyu, Allah’ýn yardýmcýlarý (Ensarullah) derken de Haçlýlar, Ýngilizler, Almanlar, Fransýzlar vs. kastediliyor deðildir. Kurtulmuþ soy, seçilmiþ ýrk veya lanetlenmiþ kavim diye bir þey yoktur. Kim sahiden “Allah ile yürüyorsa”, hakký teslim edenler de, Tanrý ile yürüyenler de, Allah’a yardým edenler de iþte onlardýr. Allah ile yürümek demek, Allah’ýn varlýðýna, birliðine, bölünmez bütünlüðüne ve hesaba, kitaba caný gönülden iman edip iyilik, güzellik, doðruluk yolunda çalýþmak, böylece Allah bilinciyle yaþanmýþ erdemli ve dürüst bir hayat sürmek demektir. Irk, kavim, millet ve tarihsel din telâkkileriyle, etiketlerle, nüfus cüzdaný kimlikleriyle avunup durmayý býrakýn. Ýman, ahlâk, adalet, doðruluk, dürüstlük gibi deðerleri yaþamaya, ete kemiðe büründürmeye bakýn, evrensel kurtuluþun yolu budur!

***

Fazla daðýtmadan konuya dönelim…

Kýzýldeniz’in yarýlmasý olayýný Meal-Tefsir’de þöyle açýklamýþýz;

“Deniz yarýlmasýnýn, bugün bu denizin Süveyþ kanalý olarak bilinen kuzeybatý ucunda gerçekleþtiði anlaþýlýyor. Olayýn yaþandýðý çaðlarda burasý þimdiki kadar derin deðildi ve bazý bakýmlardan Kuzey Denizi’nin ana kýtayla Frisian adalarý arasýnda kalan sýð bölümü gibiydi. Denizin geri çekilmesi (cezir) hallerinde bu gibi yerlerde sýð bölgeler çýplak kalmakta ve geçici olarak geçilebilir hale gelmekte, bu durumdayken deniz kapanmasý (med) ile sulara gömülmekteydi. Olayýn böylesi bir anda yaþandýðý anlaþýlýyor. Nitekim olaylar yazýlý metinlerde anlatýldýðý gibi bir anda olup bitmiyor, günlerce sürebiliyordu. Keza Tevrat’ta olay “ Ve Rab bütün gece kuvvetli þark yeli ile denizi geri çevirdi ve denizi karaya çevirdi ve sular yarýldý”(Çýkýþ; 14/1–31) þeklinde anlatýlýr. Þu halde olayda Allah’ýn ayeti (mucizesi) Musa’nýn asasý ile denizi yarýp karþýya geçmesi deðil; med-cezir olayý ile yarýlýp açýlmýþ olan deniz ve ortasýnda görünen toprak yoldan Musa’nýn asasý ile orayý iþaret ederek karþýya geçilmesidir. Yani Musa ve taraftarlarý zaman zaman meydana gelen ve bilinen bir tabiat olayýndan (med-cezir) yararlanmýþlardýr. Firavun’un da içlerinde olduðu bir çoðu da orada boðulmuþtur. Çünkü eðer hepsi boðulsaydý Firavunluk yýkýlýr, Musa da geri dönerdi. Oysa bu olaydan sonra Firavunluk daha yüzlerce yýl devam etti… Burada Kuran’ýn “varlýðýn diliyle konuþan” uslubunu görüyoruz. Bu usluba göre ilahi fiiller doða olaylarýnýn dýþýndan gelmez; doðal olanýn bizzat kendisi odur zaten. Dahasý bu tür olaylar halen olmaya devam etmektedir…” (bkz.Yaþayan Kur’an, Taha; 20/78 tefsiri).

***

Bu tefsiri yukarýdaki Güney Kore Jindo adasýndaki olayla karþýlaþtýrýnýz. Fotoðraflara iyice bakýnýz. Taha suresinde anlatýlan olaylarýn “yaþayan tefsirini” göreceksiniz.

Hz. Musa’nýn yarýlan denizden karþýya geçmesi de iþte böyleydi!

Kur’an’ýn verili tarih, yaþayan hayat ve canlý tabiat ile tefsiri dediðimiz þey iþte budur!

Güney Korelilerin olayý mitleþtirdikleri gibi Yahudiler de anlattýðýmýz sebeplerle aynen öyle mitleþtirdiler ve Tevrat’a o mitleþmiþ haliyle aldýlar. Bizim Müslümanlar da oradaki mitleþmiþ halini iktibas edip duruyorlar. Yeryüzünde dolaþýp yaþayan hayata, canlý tabiata bakma ve araþtýrma zahmetine katlanmýyorlar. Böyle olunca da okuduklarý Kur’an bir “ölü metin” haline geliyor.

“Yaþayan Kur’an” ile ne demek istediðimi anlatabilmek için döktüðüm onca dilden sonra sanýrým artýk susma makamýndayým.

Her an bir iþ ve oluþta olan, dün olduðu gibi bugün de enfüsteki ve afâktaki “yaþayan ayetlerini” hiç durmadan gösteren Allah’a hamdolsun!

Recep Ýhsan ELÝAÇIK

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

DOKUZ ÇETE DOKUZ AYET

16/7/2008 • Kategori: Kuran

“Çete” TDK sözlüðünde þöyle tanýmlanmýþ: “Yasa dýþý iþler yapmak veya etrafýndakileri korkutmak amacýyla bir araya gelmiþ topluluk…”

“Haydut” ise þöyle: “Silahlý soygun yapan kimse…”

Bu sözcüklerin Türkçe’ye Sýrpça (çeta) ve Macarca’dan (hajdu) geçmiþ olmasý da ilginç!

***

Kur’an’da “ülkede fesat çýkaran dokuz çete” diyerek Hz. Salih’in kavminden, “ateþe çaðýran liderler/çete elebaþlarý” diyerek de Firavun yönetiminden bahsedilir;

“Ülkede, yapýcý hiçbir þeye yanaþmayan ve boyuna yýkýcý davranýp fesat çýkaran dokuz çete (tis’atu raht) vardý.” (Neml; 27/48).

“Onlarý ateþe çaðýran çete elebaþlarý (eimmeten yed’une ile’nnâr) yaptýk.” (Kasas; 28/41)

***

Kur’an, sahipsiz bulduðu her þeyi talan eden, oluþturduklarý “dokuz çete” ile herkese ait olan (kamu) üzerinde soygun, talan, hýrsýzlýk ve yolsuzluk iktidarý kuran Semud çetelerine, Hz. Salih aracýlýðý ile, ortalýða sahipsiz bir deve salarak “Allah’ýn devesine dokunmayýn!” çaðrýsý yapar.

“Allah’ýn devesi” (Nagatallah), Türkçe’de “Allah’ýn daðý…”, “Allah’ýn suyu…” dememiz gibi sahipsizliðin, özel þahýslara ait olmamanýn yani “kamu” malý olmanýn ifadesi oluyor. Zira Allah’a ait olan her þey ayný zamanda herkese/en-nâs’a ait demektir. Bunlara dokunulmamalý, soyguna ve talana giriþilmemelidir. Çünkü onlarýn üzerinde herkesin hakký vardýr. (bkz. “Allah’ýn devesine dokunmayýn” baþlýklý makale).

Malum, Semud ileri gelenleri, Hz. Salih’in çýkýþýný, kurduklarý “çete düzeni” için tehdit sayarlar ve o bildik kadim yönteme baþvururlar: Fail-i meçhul cinayet!

“Allah’ýn adýný anarak kendi aralarýnda: ‘Bir gece evini basarak onu ailecek katledelim. Sonra yakýnlarýna olay anýnda orada deðildik, inanýn hiçbir þeyden haberimiz yok deriz’ diye anlaþtýlar.” (Neml; 27/49).

Onlar bir plan kurarlar fakat hiç fark edemeyecekleri bir yerden Allah planlarýný altüst eder. Yani baskýn, suikast ve ele geçirme planlarý akamete uðrar.

***

Ayný þekilde Kur’an, halkýný sýnýflara ayýran, zayýflarý ezen, erkeklerine kurbanlýk koyun muamelesi yapan, kadýnlarýný hayasýzlýða zorlayan ve böylece ülkede “devlet terörü” estiren Firavun yönetimine, Hz. Musa aracýlýðý ile “dokuz ayet” iletildiðini söyler. (Ýsra; 17/101, Neml; 27/12).

Bu dokuz ayetin ne olduðunu Hz. Peygamber þöyle açýklamýþtýr;

“Saffan bin Assal’dan, o þöyle demiþtir: “Bir Yahudi arkadaþýna Bizi þu peygambere götür de “apaçýk dokuz ayet” hakkýnda soralým dedi. Bunun üzerine hep beraber Hz. Peygamber (s.a.v) ’in yanýna gittik. O ikisi soruyu sordular. Hz. Peygamber þöyle buyurdu: “Bu dokuz ayet; 1- Allah’a hiçbir þeyi ortak koþmayýn 2- Hýrsýzlýk yapmayýn 3- Zina yapmayýn 4- Adam öldürmeyin 5- Sihir yapmayýn 6- Faiz yemeyin 7- Ýftira atmayýn 8- Savaþta kaçmayýn 9-Cumartesi yasaðýna riayet edin…dir.” dedi. Bunun üzerine o iki Yahudi ayaða kalktý ve Hz. Peygamber’in ellerini ayaklarýný öperek þöyle dediler; “Þahadet ederiz ki sen peygambersin. Eðer kavmimiz tarafýndan öldürülmekten korkmasýydýk, hiç þüphesiz sana tabi olurduk.” (Razi, Kurtubi, Ýbn Kesir).

Öyle anlaþýyor ki bunlar aslýnda Firavun yönetimine yönelik çaðrýlardý. Çünkü Hz. Musa’dan bu “dokuz ayeti” Firavun yönetimine iletmesi istenmiþtir. Firavun’un “ateþe çaðýran çete elebaþlarý” (eimme) bunlara uymaya çaðýrýlmýþtýr.

***

Peki…

Bunlarý bugün nasýl anlamalýyýz?

Þehre/ülkeye/dünyaya egemen “dokuz çete” ve ateþe çaðýran çete elebaþlarýna “dokuz ayet” bugün için ne anlama geliyor?

Öyle ya, þu an ortada ne Salih var, ne Semud, ne Allah’ýn devesi, ne Firavun, ne de Musa. Bunlar toprak olalý binlerce yýl oldu…

Asýl, sana, bana, ülkeme dair yani bugünkü dünyaya ne deniyor, ona bakmalý deðil miyiz?

Buradan bakýnca, dünyanýn gelmiþ geçmiþ tüm “çetelerine” son derece diri, yaþayan, evrensel çaðrýlar yapýldýðýný görüyoruz. Sanki doðrudan doðruya günümüzü, çaðýmýzý anlatmakta…

***

Hz. Peygamberin tefsirinden ilhamla, “dokuz ayet” bize ne diyor ve bakýn “dokuz çete” ne manaya geliyor;

1- Allah’a ortak koþmayýn: Allah’ýn yarattýðý þu yeryüzünde, insanlýk üzerinde tanrýlýk taslamayýn. Dünya egemenliði sevdasýndan vazgeçin. G-8 adý altýnda (ABD, Ýngiltere, Almanya, Fransa, Ýtalya, Japonya, Kanada, Rusya… Ýspanya’da dahil olunca G-9 oluyor). Yeryüzünün “dokuz çetesi” misiniz siz? Sizden büyük Allah (insanlýk) var.

Ayný þekilde egemen olunan ülkelerde 1- Askeriye, 2- Bürokrasi 3- Yargý 4- Medya, 5- Aydýn, 6- Sermaye, 7- Ýstihbarat, 8- Sivil toplum örgütleri ve 9- Emekliler içinden devþirerek kamuda çete yuvalanmalarý oluþturmayýn. Yasadýþý yollarla herkese ait olaný (kamuyu) ele geçirmeye kalkýþmayýn. Kendinize “devlet tanrýsý” icat edip onun arkasýna sýðýnarak karanlýk iþler çevirmeyin. Sizden büyük Allah var, halk var, millet var…

2- Adam öldürmeyin: Süikast planlarý yaparak, fail-i meçhül cinayetler iþleyerek analarý dul, çocuklarý yetim býrakmayýn. Egemenlik hýrslarýnýz uðruna insanlarý katletmeyin. Bir insaný öldüren bütün insanlýðý öldürmüþ gibidir.

3- Hýrsýzlýk yapmayýn: Herkese ait olan (kamu) malýný çalmayýn. Kamu arazilerini peþkeþ çekmeyin. Usülsüz ihalelerle eþe dostu nemalandýrmayýn. Nitelikli dolandýrýcýlýk yapmayýn. Zimmetinize para geçirmeyin. Herkese ait olaný talan etmeyin; Allah’ýn suyu, arazisi, petrolü, doðalgazý, daðý, taþý… üzerinde nasýl olsa sahibi yok diye akbabalar gibi uçuþmayýn…

4- Zina yapmayýn: Nikah ve evlilik topluma sunulmuþ bir arz (ýrz)dýr. Nikah sözleþmesi ise verilen söz, ilke, kural (nomos) demektir. Bunu ihlal eden topluma arz ettiði þeyi çiðnemiþ, sözün namusu ile yaþamamýþ, eþini aldatmýþ demektir. Eþini aldatan ise herkesi aldatýr. Lümpen ve pespaye yaþamayý býrakýn. Aile sorumluluðu içinde kendinize erdemli ve dürüst bir hayat kurun.

5- Faiz yemeyin: Haksýz kazanç peþinde koþmayýn. Verilmeyeni almayýn, hakkýnýz olmayaný istemeyin. Sermaye gücünü kullanarak insanlarý kredi kartý kölesi yapmayýn. Ýçinde emek ve alýnteri olmayan kazanç hýrsýzlýk ve yolsuzluktur.

6- Sihir yapmayýn: Olaylarý çarpýtmayýn, olaný baþka türlü göstermeyin, göz boyayarak gerçekleri örtbas etmeyin. Bilimsel ve teknik bilgilerinizi zulüm düzenlerinin emrine vermeyin. Olaný baþka türlü göstererek kan aðlayan dünyayý, acý çeken halklarý sanki hiçbir þey olmuyormuþ, her þey toz pembeymiþ gibi göstermeyin. Ekranlarý bir simulasyon (benzetim/olaný baþka türlü gösterme) aracý olarak kullanmayýn.

7- Ýftira atmayýn: Yalan yere insanlarý karalamayýn. Ýnsanlarý olmadýklarý þeylerle suçlamayýn. Muhalifleri toplumun gözünden düþürmek için andýçlamayýn. Suçsuz yere insanlarý adi iftiralarla sindirmeye çalýþmayýn. Montaj kasetler hazýrlayýp tedavüle sokmayýn.

8- Savaþtan kaçmayýn: Kamunun her türlü nimetinden istifade edip, iþ savaþmaya, yurt savunmasýna gelince kendi çocuklarýnýzý yaðlý ballý yerlere sevkettirip, kimi kimsesi olmayan garibanlarý cephelere sürmeyin.

9- Cumartesi yasaðýna riayet edin: Hukuku delmeyin. Hukuku iþinize gelmediði zaman çiðneyip geçmeyin. Hukuk hilelerine baþvurarak dolap çevirmeyin. “Kitabýna uydurarak” hukuk ile onamayýn.

**

Ýþte bunlar, baþta Semud’un “dokuz çetesi” ve Firavun’un “ateþe çaðýran çete elebaþlarý” olmak üzere, dünyanýn gelmiþ geçmiþ tüm çetelerinin ortak özellikleridir.

Þurasý unutulmamalý ki “dokuz çete” ülkelerde/ yüryüzünde bittikçe “dokuz ayet” de adalet arayan yüreklere inmeye devam eder…

Siz bu dokuz ayeti, doksandokuz veya doküzyüz doksandokuz ayet þeklinde “çokluktan kinaye” olarak da anlayabilirsiniz. Ýster dokuz deyin, ister doksandokuz; iyiliðe, güzelliðe, doðruluða, dürüstlüðe, gerçeðe, adalete, sevgiye ve merhamete dair bütün sözler O’nundur, O’ndandýr…

Ýçi kötülük ve fesat dolularda biten “fucur ilhamý” ne kadar çoksa, içi iyilik ve adalet dolulara inen “takva ilhamý” da o kadar çoktur.

Ýner de iner; tâ insanlýðýn tanyeri aðarýncaya, karanlýklardan aydýnlýða çýkýp “selam” (barýþ, esenlik, adalet) tüm ülkelere/yeryüzüne egemen oluncaya kadar…

Recep Ýhsan ELÝAÇIK

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

HANGÝ KUR'AN?

2/7/2008 • Kategori: Kuran

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

KUR'AN ÖNCESÝ VAHÝY VE KUR'AN

29/5/2008 • Kategori: Kuran

Kur'an Öncesi Vahiy ve Kur'an

Kur’an’ýn anlaþýlmasýnýn yollarýndan biri de, Kur’an öncesi kutsal kitaplarýn tahlil edilmesidir. Çünkü, insanlar üzerine birtakým hükümler koyarken Allah’ýn ne kastettiðini, insanlar üzerine hüküm koymaktan onun ne gibi bir amacýnýn bulunduðunu belirleyebilmek için Kur’an öncesi kutsal kitaplara da bakmak gerekmektedir. Birtakým eksiklikleriyle beraber, bugün elimizde Kur’an’da da Allah tarafýndan indirildiði belirtilen Tevrat ve Ýnciller bulunmaktadýr. Tevrat, Ýncil ve Kur’an, esas yapýlarý itibariyle, Allah’a ait metinlerdir. Bu metinlerde, Allah’ýn iradesi, insanlar üzerine hüküm koymaktan amacý ve “tavrý” yansýmýþtýr. Bu bakýmdan bu metinler, oranlarý deðiþik olmakla birlikte, birbirini açýklayýcý konumdadýrlar. Bir Yahudi için Tevrat’ýn anlaþýlmasýnda Kur’an’ýn ve Ýncillerin rolü olduðu gibi, bir Müslüman için de Kur’an’ýn anlaþýlmasýnda Tevrat’ýn ve Ýncillerin rolünün bulunduðu tamamen reddedilecek bir husus deðildir. Ayný durum Ýnciller bakýmýndan Hýristiyanlar için de geçerlidir.

Bizim temel kanaatimiz, Kur’andaki bazý ayetlerin önceki kitaplarýn ýþýðýnda daha iyi anlaþýlabileceðidir. Özellikle Tevrat’ýn (Eski Ahid’in bütünü de dahil) bu hususta daha önemli olduðu kanaatindeyiz. Hatta, Kur’an’a kadar ki Ýsrail geleneðinin de bu konuda önemli rolünün bulunduðunu düþünmekteyiz. Bu düþünce, yeni ve orijinal bir düþünce deðildir. Daha önce Müslüman müfessirler bizim burada dile getirdiklerimizin icraatýný yapmýþlardýr. Müfessirlerin çoðu, kýssalarý Tevrat ve diðer Ýsrailî kaynaklarla açýklamaya çalýþmýþlardýr. Hatta bazýlarý, Tevrat’tan ve Ýsrailî kaynaklardan derleyerek yaptýklarý tefsirlerde Kur’an kýssalarýný mitolojik bir anlatýma dönüþtürmüþlerdir. Biz, anlamý açýk olan ayetlerin yorumlanmasýnda, detaylandýrmak için Tevrat’a baþ vurulmasýný önermiyoruz.

a) Kur’anda Zikri Geçen Tevrat’ýn Mahiyeti Üzerine Bazý Açýklamalar

Tevrat’ýn Kur’an’ýn anlaþýlmasýndaki rolünün ne olabileceði konusunda öncelikle halledilmesi gereken önemli bir problem vardýr. O da, Tevrat ve Ýncil’in mahiyeti ile bu kitaplarýn tahrifi problemidir. Þurasý bir gerçek ki, bazý müstesna Müslüman bilginler olmakla birlikte, Müslümanlar tarafýndan tarih boyunca, Tevrat ve Ýncil’in muharref kitaplar olduðuna inanýlmýþtýr. Halen de bu inanç devam etmektedir.

Genelde Müslümanlar tarafýndan Hz. Musa’ya indirilen “Kitab”ýn adý olduðuna inanýlan “Tevrat”, Kur’an’da on altý âyette on sekiz defa geçmektedir. Dilciler ve kýraat imamlarý "Tevrat"ý Arapça bir kelime olarak düþünmüþ ve bu dolayýsýyla bu kelimenin menþei ve okunuþu üzerinde ihtilafa düþmüþlerdir. Halbuki bu kelime Ýbranice “Torah” kelimesinin Arapçalaþtýrýlmýþ þeklidir. Dolayýsýyla bu kelimeye Arapça köken bulmaya çalýþmak boþtur.

Kur’an’da on sekiz yerde zikredilen “Tevrât” kavramýnýn anlamý ve kapsamý açýk deðildir. Bu kavramýn kullanýldýðý âyetlerden Tevrat’ýn Benî Ýsrail’e indirilmiþ bir kitap olduðu anlaþýlmakla birlikte, hangi peygamber vasýtasýyla verildiði meselesi kapalýdýr. Ýncil’in Hz. Ýsa’ya, Zebur’un Hz. Davud’a verildiði apaçýk belirtilmekteyken Tevrat’ýn verildiði peygamber ismi zikredilmemiþtir. Kur’ân âyetlerinden, Tevrat’la Hz. Musa’ya verilen "Kitab"ýn mý, yoksa Eski Ahid’in mi kastedildiðini anlamak zordur. Muhtevasý ve kapsamý hakkýnda detaylý bilgi bulunmadýðýndan, bugün Yahudiler’in elinde mevcut olan Eski Ahid’le karþýlaþtýrýp hangi bölümüne tekabül ettiðini çýkarmak da kolay deðildir. Bununla birlikte, Tevrat inmezden evvel Hz. Yakub’un kendi nefsine haram kýldýðýnýn dýþýnda bütün yiyeceklerin Ýsrailoðullarýna helâl olduðunu bildiren âyette[1] Eski Ahid’in ilk beþ kitabý olan ve Hz. Musa’ya atfedilen Musa Kitabý’na (Sefer Moþe), zýmnen atýfta bulunulmaktadýr[2]. Yine, Tevrat’ta Ýsrailoðullarý için cana can, göze göz, diþe diþ, buruna burun, kulaða kulak karþýlýðýnda kýsasýn farz kýlýndýðýný bildiren Mâide 45. ayet de Musa Kitabý’nýn Levililer (Torat Kohanim) 24:19-21. cümlelerine atýfta bulunulan bir âyettir. Bunun yanýnda, Ýsrailoðullarýnýn yeryüzünde iki defa fesat çýkaracaðýnýn kitapta yazýldýðýný belirten Ýsra Suresi 4. ayet ile takip eden ayetlerin muhtevasý da yine Musa Kitabý’nda (Levililer) bulunmaktadýr. Ancak bunlar sadece birkaç ayetten ibaret olup, bunlardan hareketle Tevrat’ýn Musa’nýn Kitabý’na delâlet ettiðini ileri sürmek kolay görünmemektedir. Kaldý ki, Kurân’da Hz. Musa’ya verilen kitap için Tevrat ismi kullanýlmamakta, sadece “Kitap” denmektedir. Hz. Musa’ya kitap verildiðini bildiren on üç âyette “Tevrat” lafzý yer almamaktadýr[3]. Yani, Ýsa’ya Ýncil’i, Davud’a Zebur’u verdik dendiði gibi Musa’ya Tevrat’ý verdik denilmemektedir. Musa’ya verilen “Kitap” olarak Tevrat’ýn zikredilmemiþ olmasýndan biz, Kur’an’daki bu lafýzla sadece Musa’nýn Kitabý’nýn deðil, o da dahil olmak üzere bütün Benî Ýsrail peygamberlerine gelen vahiylerin içinde yer aldýðý Eski Ahid’in bütününün kastedildiði kanaatindeyiz. Çünkü, o zamanki Yahudiler Tevrat’ýn Ýbranice karþýlýðý "Torah" kavramýndan Eski Ahid’in tümünü anlamaktaydýlar[4]. Yahudilerin bu anlayýþýný göz önüne alan Allah, Kur’an’da, onlarla münazara ederken onlarýn diliyle hitap etmiþ[5], "Tevrat" kavramýný onlarýn anladýðý anlamda kullanmýþtýr demek, Kur’an’ýn ruhuna aykýrý sayýlmamalýdýr.

"Tevrat" kavramýnýn Kur’an’da Benî Ýsrail peygamberlerine gelen vahiylerin tümü için kullanýldýðýný, içinde Tevrat lafzý geçen on altý ayetin hitap dönemi ve hitap edilen þahýs bakýmýndan daðýlýmý da göstermektedir. Bu ayetlere baktýðýmýzda, on altý âyetten altýsýnýn Hz. Ýsa, on tanesinin de Hz Muhammed’le ilgili olduðu görülmektedir. Yani, içinde Tevrat lafzý geçen on altý ayetle Hz. Ýsa ve Hz. Muhammed zamanýnda Yahudilerin elinde mevcut olan vahiy mecmuu kitaplar kastedilmektedir. Kur’an herhangi bir ayýklamada bulunmadýðýna göre, bu vahiy mecmuu kitaplarýn içine, Musa’nýn, Ýþaya’nýn, Yeremya’nýn, Eyup’un, Samuel’in ve diðer bir çok peygamberin kitaplarý girmektedir. Bütün bu kitaplarýn toplamýna Kur’an’da “Tevrat” denilmektedir.

Sonuç olarak; Kur’an’daki "Tevrat" kavramý, sadece Hz. Musa’’ya verilmiþ kitabý tanýmlayan bir isim deðildir. Bu kavram, Hz. Musa da dahil olmak üzere, bütün Ýsrail peygamberlerine gönderilen vahiylerin genel adýdýr. Dolayýsýyla, bütün Ýsrail peygamberlerinin kitaplarý Kur’an’da "Tevrat" adýyla anýlmaktadýr. Allah, içindeki dinî hükümleri kastederek, Tevrat’ý kendisinin indirdiðini bildirmektedir. Fakat bu, Allah’ýn, Yahudilerin uzun zaman içerisinde derleyip toparladýðý bugünkü Tevrat’ýn tümüne sahip çýktýðý anlamýna gelmemektedir[6].

b) Tevrat’ýn Tahrifi Meselesiyle Ýlgili Bazý Mülahazalar

Kur’an’a göre Tevrat’ýn mahiyetini bu þekilde ortaya koyduktan sonra, Yahudilerin onu tahrif edip etmedikleri meselesine de bakmak gerekmektedir. Tevrat’ýn tahrifi meselesi, Müslümanlar arasýnda Ehl-i Kitab’a karþý en çok polemik konusu yapýlan bir meseledir. Müslüman bilginler bu hususta üç farklý görüþ beyan etmiþlerdir. Bazýlarý, Tevrat’ýn ekseri kýsmýnýn lafýz ve mânâ bakýmýndan tahrif edildiðini iddia etmiþlerdir. Bunun aksi kanaate sahip olanlara göre ise tahrif ve tebdil, Tevrat’ýn lafzýnda deðil, tefsirinde meydana gelmiþtir. Bu iki grup arasýnda orta bir yer tutan üçüncü bir grup, Tevrat’ýn lafzýnýn pek az kýsmýnýn tebdil edildiði, asýl tebdil ve tahrifin onun tefsirinde meydana geldiði kanaatine varmýþtýr.

Müslüman bilginlerin ekseriyetince benimsenen Tevrat’ýn tümünün tahrif edildiði iddiasý Kur’an açýsýndan tenkide açýk bir iddiadýr. Maide Suresi’nin 44 ve 46. ayetlerinde, Tevrat’ýn Hz. Ýsa’ya kadar Beni Ýsrail peygamberleri ile Rabbanîler ve Ahbâr tarafýndan korunageldiði açýkça ifade edilmektedir. Hz. Ýsa’dan önce Tevrat’ýn metninin tahrif edilmiþ olabileceði varsayýlsa bile, Hz Ýsa’ya “Kitab”ýn, “Hikmet’in Tevrat’ýn ve Ýncil’in öðretildiði bildirilen Âli Ýmran 48. âyetten hareketle, Hz. Ýsa tarafýndan Tevrat’ýn asýl þeklinin yeniden ortaya konduðu söylenebilir. Tevrat’ýn Hz. Ýsa’dan sonraki durumu ise daha belirgindir. Tevrat metni üzerinde yapýlan çalýþmalar en geç M.S. II. Asýrda tamamlanmýþtýr. M.S. II. Asýrda, Yavne’de toplanan Synod’da Tevrat metinlerine son þekil verilmiþtir. Son düzenlemeler yapýlan Yavne Synodu’ndan bu yana, Tevrat metninde önemli bir deðiþiklik olmamýþtýr. Masorite denilen Tevrat metin uzmanlarý ortaya çýkmýþ ve bunlar standart masoratik (geleneksel) metinleri korumuþlardýr. Bu Masoriteler sayesinde Yahudi cemaatlerinin elinde bulunan nüshalar arasýnda birlik saðlanmýþtýr. Buna dayanarak Yahudi kelamcýlar, Müslümanlarýn tahrif iddiasýna karþý dünyadaki bütün Tevrat nüshalarýnýn doðuda da batýda da en küçük detayda bile ayný olduðunu savunmaktadýr[7].

Özetle ifade etmek gerekirse, Ýslam’ýn doðuþundan üç dört asýr önce Tevrat son þeklini almýþ bulunmaktaydý. Mýsýr’da, Filistin’de, Irak’ta, Yemen’de ve hatta Habeþistan’da yaþayan büyük Yahudi cemaatleri ayný nüshaya sahipti. Ýslam sonrasýnda Medine ve civarýndaki Yahudilerin Tevrat’ý tahrif etmiþ olmasý ise makul olmaktan uzaktýr. Çünkü, eðer böyle bir þey yapmýþ olsalardý, onlarýn Tevrat’ý ile diðer Yahudi cemaatlerinin elinde bulunan Tevrat nüshalarý arasýnda fark doðardý. Ýkinci bir husus, Tevrat’ýn Yunanca Septuaqint, Aramca Targum, Süryanice Pesikta tercümeleri de vardýr. Bu tercümelerin hepsi Ýslam’dan önce yapýlmýþtýr. Medine ve civarýndaki Yahudilerin bütün bu nüsha ve tercümelerden bu bilgileri çýkarmýþ olmasý ise mümkün deðildir. Zaten Kur’an’da Tevrat’ýn Yahudiler tarafýndan lafzen deðiþtirildiði açýkça belirtilmemektedir. Kur’an’da, onlarýn “kitap”ý tahrif ettiði, kelimelerin yerini deðiþtirdiði bildirilmektedir. Onlarýn bu tahrifi “Yuharrifûna’l-kelime an mevâdý’ýhî” ifadesiyle açýklanmaktadýr. Bu ifade bazý yerlerde, mesela Maide 41. ayette “Yuharrifûne’l-kelime min ba’di mevâdý’ýhî” formunda da geçmektedir. Müfessirler bu iki ifade formu arasýnda farklýlýðýn bulunduðunu belirtmektedirler. Onlara göre, “Yuharrifûne’l-kelime an mevâdý’ýhî” yorumda tahrif, “Yuharrifûne’l-kelime min ba’di mevâdý’ýhî” ise hem yorum hem de lafýzda tahrif anlamýna gelmektedir (Bkz. Beydavi, Envaru’t-Tenzil ve Esraru’t-Te’vil, Maide 41.ayetin yorumu).

Müfessirler, lafýzda tahrifin olduðunu savunmakla birlikte buna Tevrat’ýn ahkâm ayetlerinden delil getirememiþlerdir. Tevrat’ýn hangi ahkâm ve ahlâk ayetlerinin lafýzlarýnda tahrifin vuku bulduðu, müfessirlerin ekserisince bilinen ve bildirilen bir husus deðildir. Müfessirler, böyle bir yorumu sadece Kur’an’ýn metninden çýkarmaya çalýþmýþlar, dar alanda polemik yapmýþlardýr. Halbuki Kur’an’da geçen “tahrif”ten metinde, yani lafýzda tahrifin deðil, yorumda tahrifin kastedildiðini baþka ayetlerden çýkarmak mümkündür. Ayrýca, tahrif meselesinin söz konusu edildiði ayetlerin siyak ve sibakýna bakýldýðýnda, bu ayetlerin Tevrat’la uzaktan yakýndan ilgisi olmadýðý da görülmektedir[8]. Bu ayetlerde söz konusu edilen tahriften kasýt, Yahudilerin iþlerine gelmeyen söz ve olaylarýn anlamlarýný çarpýtmalarýdýr. Yoksa, ellerine silgi ve kalem alarak Tevrat’taki kelime ve cümleleri silip yerlerine yenilerini yazmalarý deðildir. Maide 41. âyet bunu açýkça göstermektedir. Bu âyette, Yahudilerin bir olayýn hükmünü öðrenmek için Hz. Muhammed’e bir heyet gönderdikleri ve istedikleri hükmü verirse almalarýný öðütledikleri belirtilmektedir. Onlarýn bu davranýþý, “Yuharrifûne’l-kelime min ba’di mevâdý’ýhî” cümlesiyle tanýmlanmaktadýr. Bu cümle, bazý meallerde hemen Tevrat’la iliþkilendirilmekte ve Tahrif edilenin Tevrat olduðunu göstermek için parantez içi açýklama yapýlmaktadýr. Kanaatimizce bu, ön kabullerden ve yargýlardan kaynaklanmaktadýr.

Bununla birlikte, Tevrat’ýn metnin kasýtlý olarak tahrif edildiðini imâ eden bazý âyetler de bulunmaktadýr. Bu ayetlerden bizim için en önemlisi, Bakara Suresi 79. ayettir. Bu ayette, Yahudi bilginlerinin kitabý elleriyle yazýp "Bu, Allah katýndandýr" dedikleri ve küçük bir menfaat için bile bunu yaptýklarý belirtilmektedir. Takip eden 80. ayette ise, o Yahudi bilginlerin "Sayýlý günler dýþýnda ateþ asla bize dokunmayacaktýr" dedikleri bildirilmektedir. Sadece Kur’an ve Hadis literatüründen edinilen bilgiler çerçevesinde bakýldýðýnda, bu iþin, Tevrat’ýn metniyle ilgili olduðunu anlamaktan baþka yol yok gibidir. Fakat, Yahudi kültürüne ve vahiy anlayýþýna vâkýf olunduðunda, bunun Tevrat’ýn metniyle alakasýnýn olmadýðý görülmektedir. Burada söz konusu edilen hususlar, Yahudi hahamlarýn Allah’ýn vahyi olduðunu iddia ettikleri Talmud’da geçmektedir[9].

Sonuç olarak, Kur’an’da bahsedilen kasýtlý tahrif Tevrat’ýn metniyle alakalý deðildir. Tevrat’ýn metninin bütünü Kur’an’da problem edinilmemiþtir. Kur’an’a göre önemli olan, onun içinde hidayete sevk edici ahkâmýn bulunmasýdýr. Bununla birlikte, Kur’an açýsýndan, Yahudilerin bugün elinde bulunan Tevrat’ýn tamamen vahiy mahsulü olduðu da iddia edilemez. Bazý Yahudi bilginlerinin de kabul ettiði gibi, uzun zaman içerisinde derlenen Tevrat’ýn metnine sonradan ilaveler olmuþtur. Fakat bunlar, kasýtlý tahrifat türünden þeyler deðildir.

c) Kur’an’daki Bazý Ayetleri Anlamada Tevrat’ýn Ne Rolü Olabilir?

Bilindiði gibi Allah, Tevrat’ta[10], Ýncil’de ve Kur’an’da hayatýn çeþitli alanlarýyla ilgili kanun ve hükümler koymuþtur. Tevrat’tan Kur’an’a, bu kanun ve hükümlerden bazýlarý deðiþime uðramýþ, bazýlarý aynen kalmýþ, bazýlarý da kaldýrýlmýþtýr. Deðiþme, iki yönlü olmuþtur. Tevrat’ta katý olan bazý kanun ve hükümler Kur’an’da yumuþatýlmýþ, esnek olanlardan bazýlarý da, hýrsýzlýðýn cezasýnda olduðu gibi, sertleþtirilmiþtir. Tevrat ile Kur’an arasýndaki bu pozitif ve negatif yöndeki geliþme çizgisi, bazen Ýncil’de kýrýlmýþtýr.

Kanaatimizce, Tevrat ile Kur’an arasýndaki bu geliþme çizgisi takip edilerek, Allah’ýn insanlar üzerine kanun ve hüküm koymadaki maksadý, hangi alanlardaki kanun ve hükümlerin deðiþim özelliði taþýdýðý, kýsmen tespit edilebilir. Mesela, Tevrat’ta erkeðin olduðu durumlarda kadýna miras hakký tanýnmamýþtýr. Ancak erkeðin bulunmadýðý hallerde miras kadýna kalabilir (Bkz. Sayýlar, 27: 6-11). Bu kanunda, Kur’an’a kadar bir deðiþme olmamýþtýr. Rabbîler ve Soferim (Kur’an’ýn deyimiyle Rabbanîyyun ve Ahbar) bu kanunda hiç bir deðiþiklik yapmamýþ, Ýncil’de de bir deðiþiklik yapýlmamýþtýr. Kur’an’a baktýðýmýz da, erkeðin yanýnda kadýna da miras hakký tanýnmýþtýr (Nisa, 7). Ancak Allah, belki de Kur’an’ýn indiði dönemdeki þartlarý göz önüne alarak, erkeðe kadýna oranla iki misli pay verilmesini tavsiye etmiþtir (Nisa, 11). Burada görülüyor ki, Tevrat’tan Kur’an’a kadýn haklarýnda bir geliþme vardýr. Bu geliþme çizgisinde Kur’an’da varýlan nokta son nokta mýdýr, bunu Kur’an ehli tartýþacaktýr. Burada biz, sadece geliþme çizgisini ortaya koyduk.

Boþanma ile ilgili kanun ve hükümlere baktýðýmýzda, Tevrat’la Kur’an arasýnda bir deðiþikliðin olmadýðýný görüyoruz. Tevrat’ta boþanma serbest býrakýlmýþtýr (Tesniye, 24: 1-4). Daha sonra Hz. Ýsa, uygulamada keyfî davranýlmasý sebebiyle zina gerekçesi dýþýnda boþanmayý yasaklamýþ, boþanmýþ kadýnla evlenin zina iþlemiþ sayýlacaðýný söylemiþtir (Bkz. Markos, 10: 2-12). Kur’an’a gelindiðinde, boþanma, þartlarý dahilinde serbest býrakýlmýþtýr.

Bu konuda üçüncü örneðimiz, ukubatla ilgili kanun ve hükümlerdir. Tevrat’ta, kasýtlý öldürme ve yaralamalarýn cezasý, hüre hür, kýsas olarak takdir edilmiþtir[11]. Failin hür, maðdurun köle veya cariye olduðu durumlarda ceza, diyet olarak belirlenmiþtir. Çünkü, köle ve cariye mal olarak görülmüþtür (Çýkýþ, 21:20, 26-27). Bunlarýn dýþýnda, anne babaya vurma, onlara lanet okuma, adam kaçýrma ve zina suçlarýnýn cezasý da ölüm olarak belirlenmiþtir ( Çýkýþ, 21: 15-17). Cezanýn uygulanmasýnda, maðdura ve onun yakýnlarýna diyet karþýlýðýnda affetme hakký tanýnmamýþtýr; suçu iþleyene mutlaka kýsas uygulanacaktýr.

Tevrat’ýn bu kanun ve hükümleri, Yahudiler arasýnda hukuk çalýþmalarý baþladýðýnda, sorgulanmaya baþlanmýþtýr. Yahudi hukukçular (Soferim ile Rabbanîm, Kur’an’ýn ifadesiyle “Rabbaniyyun” ve “Ahbar”), “Allah bu kanunlarý ve hükümleri bize buyurmakla neyi kastetti” diye sormuþ ve Tevrat’taki ahkâm ayetlerini Tevrat’ýn bütünlüðü içinde yorumlamaya baþlamýþlardýr. Ýlk önce Miþna bilginleri (M.Ö. 130 ila M.S. 200 arasý), Þabat (Cumartesi) dýþýnda meydana gelen yaralama suçlarýnýn cezasýný tamamen diyete çevirmiþlerdir[12]. Ölüm cezasý hükümlerini olduðu gibi benimsemiþ, fakat bu tür davalarýn bakýlmasýný yüksek mahkeme olan Sanhedrine býrakmýþlardýr[13].

M.S. III. Asýrda Miþna’yý yorumlamaya baþlayan bilginler, Miþna ýþýðýnda Tevrat’ýn ahkam ayetlerini yeniden yoruma tabi tutmuþ, etraflýca tartýþmýþlardýr. Onlar, Miþna bilginleri tarafýndan gerekçelendirilmeden diyete çevrilen yaralama suçlarýnýn cezasýyla ilgili hükümleri, Tevrat’ýn metninden delillendirmeye teþebbüs etmiþlerdir. Bazýlarý “göze göz” kýsasý savunmuþ, ekserisi ise bu hükmün uygulamasýndan doðacak adaletsizlikleri, istenmeyen sonuçlarý ve Tevrat’ýn “Uygulayacaðýn hükümde bir olacaksýn” ilkesini göz önüne alarak yaralamalarla ilgili kýsas hükümlerini mutlak diyete çevirmiþlerdir. Bu son düzenlenmiþ hüküm, Yahudi hukuku “Halakhah”da tek geçerli hüküm olmuþtur.

Diðer kýsasla ilgili hükümler aynen benimsenmekle birlikte, ölüm cezasýný gerektiren suçlara bakan Sanhedrin’in MS. 70’de Romalýlar tarafýndan ortadan kaldýrýlmasýndan sonra bu hükümler otomatik olarak yürürlükten kaldýrýlýp askýya alýnmýþtýr. Mesih gelip Sanhedrin’i kurduðu zaman tekrar yürürlüðe girecektir.

Þimdi, Tevrat’taki kýsasla ilgili hükümler hususunda Kur’an’a baktýðýmýzda Tevrat’taki hükümlerin Kur’an’da da tekrarlandýðýný görüyoruz. Maide 45.âyette, Ýsrailoðullarýna “cana can, göze göz, diþe diþ, buruna burun, kulaða kulak, yaraya yara karþýlýðýnda kýsasý farz kýldýk” denmektedir. Ayetin bu kýsmý, Tevrat’ýn Çýkýþ ve Levililer bölümlerinde aynen yer almaktadýr. Ancak, Kur’an’ki ayetin devamýnda “kim hakkýndan vazgeçerse, bu onun günahlarýna keffaret olur” denilerek kýsasýn uygulanmasýnda bir esneklik getirilmektedir. Kur’an’ýn doðrudan Müslümanlara hitap eden baþka bir kýsas ayetinde, Bakara 178.ayette, maðdurun yakýnlarýnýn kâtili affedebileceði, bunun müminler için bir rahmet ve hafifletme olduðu bildirilmektedir. Tevrat’ta böyle bir esneklik ve hafifletme yoktur. Ýþte, bu mukayeseden, ilk bakýþta Ýsrailoðullarýyla ilgili bir kýssa gibi görünen Maide 45. âyetin, kýssa formundaki anlatým biçimiyle, Müslümanlar için de geçerli olduðu anlaþýlmaktadýr.

Maide Suresi’nin bu ayetiyle Bakara 178. âyet, kýsasla ilgili hükmün, esas bakýmýndan sabitliðini göstermektedir. Çünkü, yaklaþýk iki bin yýllýk zaman farkýna ve diðer farklýlýk faktörlerine raðmen, Tevrat’tan Kur’an’a, hükmün özünde, esasýnda bir deðiþme olmamýþtýr.

Maide Suresi’nin bu ayetinde dikkati çeken baþka bir husus, bu ayette, Yahudilerin Tevrat’ta farz kýlýnan kýsas hükmünü deðiþtirmekle suçlanmasýdýr. Miþna ve Talmud bilgini Rabbilerin, adaletsizliðin ve istenmeyen sonuçlarýn doðmasýný önlemek ve “Uygulayacaðýn hükümde bir olacaksýn” âyetindeki ilkeye uymak için yaptýklarý bir tasarrufu Allah hoþ karþýlamamaktadýr. Bunun nedeni, Yahudi bilginlerin þartlara göre ayarlama yapma yerine Allah’ýn bu hükmünü tamamen diyete çevirmiþ olmalarýdýr.

Prof.Dr. Baki ADAM

DÝPNOTLAR

[1]. Al-i Ýmrân, 93.

[2]. Bkz. Tekvin, 32:33.

[3]. Bkz. isrâ 2; Mü’minun 49; Furkan 35; Kasas 43; Secde 23; Saffat 117; Fussilet 45; Ahkaf 12; Bakara 53, 87; En’âm 154; Hud 17, 110.

[4]. Yahudiler, belki o zaman sadece Zebur’u Tevrat kavramýnýn kapsamý dýþýnda tutmuþ olabilirler. Joseph Horowitz’in Benî Nadir Kabilesinden ve Hz. Muhammed’in ça¤daþý oldu¤unu ileri sürdü¤ü Sammak isimli bir þairin bu meyanda bir þiirini nakletmektedir. Sammak, þiirinde þöyle der: “Ve kanu ‘d-dârisine li kulli ilmin / bihi’t-Tevrâtu tantiku ve’z-Zeburu” . Horowitz Sammak’ýn bu þiirini, Hz. Muhammed’in Tevrat lafzýný yahudilerden aldý¤ýný göstermek için nakletmiþtir. Bkz. Joseph Horovitz, Jewish proper Names and Derivates in Koran, Hebrew Union College annual, Germany 1964, ( vol. II) sf. 50 (Ayrý basým).

[5]. Muhammed Abduh, Kur’an’da Allah’ýn, Kur’ân ayetlerinin indi¤i dönemde yaþayan topluma kendi terimleri ve dilleri ile hitap etti¤ini belirtmektedir. Bkz. J.J.G. Jansen, Kur’an’a Bilimsel-Filolojik-Pratik Yaklaþýmlar, cev.: Halilrahman Açar, Ankara 1993, sf. 65.

[6]. Tevrat’ýn mahiyeti hakkýnda Yahudi kaynaklarýyla karþýlaþtýrmalý daha geniþ bilgi için bkz. Baki Adam, Yahudi Kaynaklarýna Göre Tevrat, Seba Yayýnlarý, Ankara 1997.

[7]. Bkz. Maimonides, “The Epistle To Yemen”, sf. 107; Abraham Ýbn Daud, The Exalted Faith (Ha Amunah Ha Ramah), translated With Commentary by Norbert M. Samuelson, Fairleigh Dickinson University Press, USA 1986, 181a.

[8]. Bkz. Bakara 75; Maide 13, 41.

[9]. Bkz. Talmud, Roþ Ha-Þana, 17a.

[10]. Burada “Tevrat” kavramýyla bizim tespit ettiðimiz “Tevrat”ý deðil, yaygýn kullanýmdaki Tevrat’ý, yani Eski Ahid’in ilk beþ kitabýný kastediyoruz.

[11]. Bkz. öldürmeyle ilgili olarak Çýkýþ, 21: 12-14, Levililer 24: 17; yaralamalarla ilgili olarak Çýkýþ 21: 23-25, Levililer 24:19-20.

[12]. Miþna, Baba Kamma 8:1.

[13]. Zina suçlarý hakkýnda bkz. Miþna, Sanhedrin, 7: 4, 9:1; Katil suçlarý hakkýnda bkz. Miþna, Sanhedrin 9:1-4.

Kalýcý Baðlantý Yorum (0) Yorum yaz!

VAHÝY 5

14/5/2008 • Kategori: Kuran

Elçiyle Vahiy (Vahiy V)

Þûrâ Sûresindeki vahiy ayetinin delaletinden hareketle, Allah’ýn insanlara konuþmasýnýn üç yolla gerçekleþtiðini; bunlardan birincisinin doðrudan vahiy, ikincisinin perde arkasýndan vahiy olduðunu ifade etmiþtik. Üçüncüsü ise “elçiyle vahiy”dir.

Hemen söylememiz gerekir ki üçüncüsünde  vehyeden bir elçiden söz edilecektir. Bu elçi, vahyi beþerden seçilen kimselere getiren melektir. Kitab-ý Mukaddes’in de tanýdýðý bu melek Cebrail’dir. Kur’ân’da ona düþman olanýn aslýnda Allah’a düþman olduðu söylenmektedir. (Bakara 2/97)

Ýþte, muhataplarýna meydan okuyan, eskiden de þimdi de mahiyeti tartýþýlan, baþka öznelerin iman ve inkârýna konu olan, bu vahiydir. Kur’ân üslubunda; Allah’a imaný, meleklere iman, bunu da kitaplara ve elçilere imanýn izlemesi de bundandýr.

Meseleyi baþtan hatýrlayarak toparlayacak olursak: Birinci tür vahiy yaratýcýdýr. Vahiy, eþyayý yaratýr. Bunlarýn insana birer gerçeklik olarak gösterilmesi de bu tür vahiydir. Ancak bütün varlýklardan daha mükerrem olan insan, onlarýn sýrlar sakladýklarýný, Gerçeði örten birer perde olduklarýný kendiliðinden bilir. Bu durumda vahyin ikinci türü devreye girer. Bu vahiy, eþyanýn gerçekliðini düþündürerek arkalarýný tefekkür ettirir. Ancak bu da sübjektif sonuçlar verebileceði için, Gerçek konusunda gecikmeler ve ihtilaflar doðar. Bu durumda da üçüncü tür vahiy yardýmcý olur.

Son vahiy türü, Necm Suresinin baþýnda þöyle dile getirilir:

“Tanýktýr yýldýz, indiðinde”

Kur’ân, daima vahyi ve onunla ilgili þeyleri tanýk gösterir. Yýldýzlar, yol bulmaya rehberlik ederler. Bu nedenle Peygamberler, ruhani semadan birer yýldýzdýr ve bu iliþki dolayýsýyla, ilâhi mesajdan onlara indirilen vahiy bölümlerine yýldýz denir. Nitekim söz hemen vahye getirilir:

“Hevasýndan nutk etmiyor; o, vahyedilenden baþkasý deðildir”

"Nutk" etmek mantýklý söz söylemektir. “Heva” nýn mukabili de “heda”dýr. Ýnsanýn söyledikleri ya hevasýndan ya da hedasýndan olur. Ama burada peygamber “hedasýndan" söylüyor denmiyor, kendisinden söylemiyor der gibi, bizzat düþünerek söz söyleme olgusu olumsuzlanýyor. Bunun üstüne bir de, “O vahyedilen vahiyden baþkasý deðildir” diye ekleniyor.

Bu üsluptan müstefad olunan þey, Peygamberin sözü kendisinin inþa etme iradesinin dýþarýda býrakýldýðýdýr. Bu akýþ içerisinde iþaret edilen öðretinin, -anlama vasýta olan sözcükler dýþýnda- beþeri ve kültürel öðeler taþýmadýðýnda kuþku yoktur. Sözün devamý da bunu teyit etmektedir:

“onu son derece güçlü olan öðretti.”

Öðreten Cebrail’dir. O güçlü kuldur. Ötenin ve belirlenmemiþliðin temsilcisidir. Tanrý-beþer yakýnlaþmasýndaki imkânsýzlýðý giderir. Kavranamaz olanýn maksadýný, beþerin kalbine býrakýr. Taþýdýðý þey gelirken gayri muayyen ve gayri mahlûk bir anlam enerjisidir. Kendisini söz olarak inþa edecek güçtedir.

Ýþte bu özellik onu, beþerin kendi hevasýndan konuþtuklarýndan ayýrmaktadýr.

Kýsaca, Kur’ân’ýn nebevî vahiy tanýmýnda esas olan onu Cebrail’in getirmiþ olduðudur. Usul ulemasýnýn, Hz. Musa’ya gelen peygamberlik vahyini “elçiyle vahyin” dýþýnda mütalaa etmesi ise anlaþýlabilir deðildir. Evet, Hz. Musa peygamberdir. Ancak o da bir beþerdir. Her beþer gibi birinci tür vahiyle ona da doðrudan vahyedilmiþtir. Yine ona perde arkasýndan, teemmül, tefekkür ve ferasetiyle birçok çözümler de vahyedilmiþtir. Ona ikram edilen nebevi vahiy ise diðer peygamberler gibi Melekle gelmiþtir. Nitekim Hadis literatüründe, ona gelen Namus-u Ekber’den söz edilmiþtir ki o Cebrail’dir.

Ýmdi; irfan mektebinin vahiy tanýmlarýnýn merkezinde Cebrail’in rolünün hafifletildiði, hatta kimi zaman yok edildiði, ehli tarafýndan bilinen bir husustur. Bu durumda; peygamberlerin nübüvvet sýfatýyla söyledikleriyle; bir arkadaþ, bir koca ve bir baba olarak söyledikleri arasýnda fark da kalmamaktadýr. Velayetleriyle konuþtuklarý sürece ilahi olaný konuþmuþ sayýlmaktadýrlar. Bunun mukabili olarak da, peygamber olmadýðý hâlde velayetiyle konuþanlar nebevi konuþmuþ sayýlmýþlardýr.

Kendisini “hatemi evliya” olarak niteleyen Ýbn Arabi’nin, ömrünün sonlarýnda kaleme aldýðý Füsus’u, altý asýr önce yaþamýþ olan Hz. Peygamber’e tasdik ettirmiþ olduðunu iddia etmesi bundandýr. Yine Celaleddin Rumi’nin kendi yazmýþ olduðu Mesnevî’nin de önsözünde; “Rabbul aleminin indirmesi” þeklinde nitelendirilmiþ olmasý bundandýr.

Konya’daki müzede görevli olduðu sýrada ziyaret ettiðimiz rahmetli A. Gölpýnarlý, Mesnevî’nin baþýndaki bu yüceltmenin sonradan eklendiðini, Mesnevînin ilk yazmasýndaki hattýn ve kullanýlan kâðýdýn önsözden farkýný göstererek izah etmiþti.

Son Yazýlarým

• 1 MÝLYAR ÝNSAN HANGÝ SUÇUNDAN DOLAYI AÇ
• MUCÝZELEÞTÝRMELER 1
• ANNE BABA BÝZ SUÇLUYUZ!
• BAÐIÞLA VE UNUT BENÝ
• ESADLAR DÝVANINA GÝRÝÞ
• BENÝ UNUTUN...
• KAHR
• ÝSTANBUL'UN KALBÝNE DÖN
• SENDE KALSIN... SEN YAÞA...
• BEN SOKAK ÇOCUÐUYUM
• "EBUZERLEÞMEYELÝM ÝNÞALLAH"
• MATTA 23'TEN ALINTILAR
• ELEM (ELÝF,LAM,MÝM) SEYAHATNAMESÝ
• BU ÞARKI BURADA BÝTMELÝ, BÜNYAMÝN
• GERÝ DÖNEMEDÝM SANA
• HERKES BÝR MEZARDI
• ÖLÜYE FATÝHA MI?
• EZBER BOZAN KIZIN HÝKÂYESÝ
• USTA ÝKÝ ÇAY; BÝRÝ AÇIK OLSUN
• EY ALLAH'IN KULLARI! KARDEÞ OLUNUZ!
• GECE YÜRÜYÜÞÜ VE AKLIMIN RAHMÝNDEKÝ NUTFE
• BAZI ERKEK ARKADAÞLARIMA ÇAÐRI / ÇAÐIR: AÞKA - VÝCDANA VE YAÞAMAYA
• SEYYÝD KUTUB'DAN ÖÐÜT
• BENÝM HALKIM KUR'AN'I TERKETTÝ!
• KUR'AN'A ABDESTSÝZ DOKUNMAK!

Kategorilerim

• Ahmet Baydar Yazýlarý
• Dusunce
• Edebiyat
• Genel
• Guncel
• Kitap
• Kuran
• Mucize
• Oyun
• Siir
• Ýhsan Eliaçýk Yazýlarý
• Ýnanç

Baðlantýlarým

• Kur'an Nesli

• Haksöz Haber

• Ýktibas Dergisi

• Ýþte Kur'an

• Kur'an Mealleri

• Salih Saygýn

• Kur'ani Mücahede

• Fikriyat

• Fikri Takip

• Ýktibas Forum

• Hanif Dostlar

• Ali Þeriati

• Kur'an Müslümaný

• Öze Dönüþ

• Tebyinül Kuran

• Söz ve Adalet

• Ali Aksoy

• Dilsiz Mütercim

• Ýhsan Eliaçýk

• Kur'an Kýssalarý

• Dinler Tarihi

• Þehir Rehberi

• Kýble Tayini

• Ayýn Görünümü

• Güneþ Vakitleri

• Kutsal Kitap

• Tarih Dönüþtürücü

• Ýçtihad

Blogcu ile yapýldý